RSS

OBECNOŚĆ BOGA – WARUNKI BOŻEJ OBECNOŚCI

19 Mar
Namtok Pang A Noi
Image via Wikipedia

“Szukajcie Mnie, a żyć będziecie”.
[Am 5, 4]

Powyższy cytat z  Księgi Amosa jest właściwie kwintesencją wszystkiego, co za chwilę zostanie napisane. Zainteresowanych zapraszam do dalszego czytania.

Zacznę od nudnych oczywistości
i w możliwie najprostszy sposób, dla poprawnego wyrażenia myśli, zakończę dzisiejszy wpis.

Co znaczy szukać Boga? Jak można przeczytać w tekście źródłowym, to nie oznacza TYLKO I WYŁĄCZNIE wchodzenie do kościoła na niedzielną czy świąteczną mszę. Szukanie Boga, to postawa, którą każdy chrześcijanin powinien przyjąć w czasie swojego ziemskiego pielgrzymowania do “domu Ojca”.

Czym jest “dom Ojca”? Na pewno chodzi o ostateczne przejście człowieka przez śmierć, ku zmartwychwstaniu do życia wiecznego [niebo], poprzedzone czyśćcem, lub ku zmartwychwstaniu do wiecznego potępienia [piekło].
Ale “dom Boga – Ojca” lub inaczej “Świątynia Ducha Świętego”, to stan przymierza
z Bogiem, czyli stan łaski uświęcającej, czyli stan bez grzechu ciężkiego¹. Jest to równoznaczne z warunkiem dopuszczenia do siebie możliwie największej bliskości Boga.

Ustanowił to sam Bóg, zawierając umowę z Mojżeszem na górze Synaj, na mocy której to umowy, człowiek – Mojżesz – zobowiązuje się do postępowania zgodnie z prawem danym mu od Boga, zwanym dekalogiem, w zamian za wybawienie od zła.
Przy czym, zło można pojmować jako swoistego rodzaju “piekło” w jakim jest trzymana ludzka dusza, po wykroczeniu przeciwko nakazom prawa, ustanowionym bezpośrednio przez samego Boga [JHWH].
Do tego dochodzi jeszcze poniesienie konsekwencji wyboru sprawdzenia, co tym razem zostało ukryte pod zakazanym, nęcącym owocem, czyli poniesienie konsekwencji popełnionego przez człowieka grzechu.

Bóg zamknięty w świątyni, nie byłby Bogiem. Bowiem, co to za Bóg, którego dałoby się zamknąć w ścianach zbudowanych ludzką ręką, zwanych w katolicyzmie kościołem? To przypomina Dżina ukrytego w lampie Alladyna!
Bóg to nie czarodziej, religia to nie magia, a życie to nie bajka, ale rzeczywistość, niestety brutalna, bo żyjemy wśród osób nie  postępujących zgodnie z Bożymi poleceniami, nie strzegących nakazów Boga i nie wypełniających ich, ale wśród osób realizujących swoje własne ideologie czy prawa, nieraz nie mających zasad, ludzi okrutnych, bez miłosierdzia, słowem – “odczłowieczonych” ludzi.

Bóg nie jest związany z żadnym miejscem. W każdym razie nie do końca. On chce uczynić miejscem zamieszkania, żywym i świętym, każdego. Podobnie, jak uczynił kiedyś miejscem swego zamieszania izraelskie sanktuarium w Szilo z Arką Przymierza.
I tak, jak niegdyś uległo ono zniszczeniu w czasie jednego z najazdów filistyńskich, bo nie usłuchało Boga, tak również i dziś człowiek, który nie staje się “Arką Przymierza”, czyli “miejscem” bez grzechu², a więc “miejscem” przygotowanym na przyjęcie Boga, wcześniej czy później zginie. Ponieważ odwrócenie się od Boga, to wybranie zła, a tym samym zgoda na wypełnienie się przez to zło. Dosłownie. W sensie fizycznym, psychicznym czy duchowym, bo mamy ciało [fizyczność], emocje [psychika] i coś, co w jakiś nieuchwytny, ale dobrze odczuwalny sposób, demonstruje swoje istnienie w człowieku, czyli sumienie.

Zgoda Boga na zniszczenie Jego świątyni [czyli człowieka], nie jest wyrazem jego tyranii
i despotyzmu, coś na kształt “ja tu rządzę, więc będziesz robić wszystko, co rozkażę”, przynajmniej z trzech powodów:
Po pierwsze Bóg wszystko wie i chce naszego dobra.
Wie, co kryje się w sercach innych ludzi i jakie mają wobec nas zamiary. Zna nas lepiej, niż my znamy samych siebie, dlatego lepiej rozeznaje, co jest dla nas najlepszym dobrem, największym szczęściem. Wie, jakie konsekwencje przyniesie przekroczenie przykazania,
w życiu każdego z osobna, ponieważ zna historię naszego życia, nasz sposób reagowania na różne bodźce, naszą wrażliwość, itd.
Po drugie, tutaj Bóg nie może postąpić inaczej, ponieważ wtedy by zadziałał wbrew sobie. To znaczy, skoro posiada jedynie dobre cechy, czyli np. jest Bogiem prawdomównym, stałym i wiernym, musi dotrzymać obietnicy złożonej człowiekowi, dotyczącej obdarzenia go wolną wolą, tj. możliwością wyboru, przez każdego z nas, dobra lub zła.
Dlatego człowiek czy jakiekolwiek stworzenie zginie, jeśli wystąpi przeciwko Bogu i będzie
w tym trwać, tzn. jeśli nie odwróci się od zła, aby powrócić do swego Stwórcy [czyli do “domu Ojca” –  do Boga].
Taka postawa jest  dobrze widoczna, np. u Judasza, który po zdradzie Chrystusa, w zamian za drobną korzyść majątkową, do samego końca postępuje w zgodzie z własnym spojrzeniem na świat, a tym samym, niestety wbrew naukom głoszonym przez Boga, którego bliskością cieszył się, w ciągu swojego życia.  Judasz robił, co chciał, przez co marnie skończył. – Na ziemi kupionej za nieuczciwie nabyte pieniądze popełnia samobójstwo, spada głową na dół, pęka na pół i wypływają wszystkie jego wnętrzności [Dz 1, 18].
Dość analogiczną postacią, co do sposobu postępowania, i nie budzącą u nikogo wątpliwości, co do swojego istnienia , był Adolf  Hitler. Ten niesforny dyktator również miał własne spojrzenie na świat, własną ideologię, którą chciał zrealizować. On również popełnił samobójstwo, a konsekwencje jego czynów były ponoszone przez następne pokolenia, które z II wojną światową, ani osobą A. Hitlera, właściwie nie miały nic wspólnego [dzieci, dzieci byłych niemieckich żołnierzy, którzy wówczas ustawowo byli wcielani do wojska, mimo braku pełnoletności, bo A. Hitler miał pomysł na nowy, lepszy świat ].

Podsumowując, o warunkach swojej obecności i wypełnieniu obietnicy opieki nad ludźmi, mówi sam Bóg:

17 Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Zgromadzę was na nowo spośród obcych narodów, sprowadzę was z krajów, po których zostaliście rozproszeni, i dam wam ziemię Izraela. 18 Wrócą tam i wykorzenią z niej wszystkie bożki i obrzydliwości. 19 Dam im jedno* serce i wniosę nowego ducha do ich wnętrza. Z ciała ich usunę serce kamienne, a dam im serce cielesne, 20 aby postępowali zgodnie z moimi poleceniami, strzegli nakazów moich i wypełniali je. I tak będą oni moim ludem, a Ja będę ich Bogiem*. 21 A co do tych, których serce skłania się ku bożkom
i obrzydliwościom, to na ich głowy składam odpowiedzialność za ich postępowanie» – wyrocznia Pana Boga.

[Ez 11, 17 – 21]

————————————————
1. W katolicyzmie przyjmuje się, że jest to stan po rozgrzeszeniu w konfesjonale trwający aż do momentu popełnienia grzechu ciężkiego, tzn. świadomego i dobrowolnego wyboru zła.
2. W katolicyzmie oczyszczenie dokonuje się w konfesjonale.

Orifiell.


===============================================================
BIBLIA.
Rdz 5, 22
22 Henoch po urodzeniu się Metuszelacha żył w przyjaźni z Bogiem trzysta lat i miał synów i córki.
Rdz 6, 9
9 Oto dzieje Noego.
Noe, człowiek prawy, wyróżniał się nieskazitelnością wśród współczesnych sobie ludzi; w przyjaźni
z Bogiem żył Noe.
Rdz 26, 23 nn
23 Potem wyruszył Izaak do Beer-Szeby. 24 I zaraz pierwszej nocy ukazał mu się Pan i rzekł:
«Ja jestem Bogiem twego ojca, Abrahama.
Nie lękaj się, bo Ja będę z tobą.
I będę ci błogosławił, rozmnażając twoje potomstwo
przez wzgląd na Abrahama, który Mi służył».
25 Izaak zbudował więc tam ołtarz i wzywał imienia Pana. Rozbił też tam swój namiot, a słudzy Izaaka wykopali tam studnię.
Rdz 28, 16 – 19
16 A gdy Jakub zbudził się ze snu, pomyślał: «Prawdziwie Pan jest na tym miejscu, a ja nie wiedziałem». 17 I zdjęty trwogą rzekł: «O, jakże miejsce to przejmuje grozą! Prawdziwie jest to dom Boga i brama nieba!» 18 Wstawszy więc rano, wziął ów kamień, który podłożył sobie pod głowę, postawił go jako stelę* i rozlał na jego wierzchu oliwę. 19 I dał temu miejscu nazwę Betel*. – Natomiast pierwotna nazwa tego miejsca była Luz.
[28,18 U mieszkańców Kanaanu doznawały czci tak zwane betyle (bet-el = siedziba bóstwa). Jakub z użytego przez siebie kamienia uczynił rodzaj betylu.
28,19 Tzn. Dom Boży. ]
Rdz 48, 15
15 I błogosławiąc Józefowi, mówił:
«Bóg, któremu wiernie służyli* przodkowie moi, Abraham i Izaak,
Bóg, który troszczył się o mnie przez całe me życie aż do dnia dzisiejszego,
[ 48,15 Dosł.: “przed którym chodzili”. ]
Wj 19, 5
5 Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia.
Pp 12, 5
5 lecz szukać będziecie miejsca, które sobie wybierze Pan, Bóg wasz, spomiędzy wszystkich pokoleń, by tam umieścić swe imię na mieszkanie*, tam pójdziecie,
[ 12,5 Tzn.: “By tam trwale przebywać”. Dotyczy to zbudowania trwałej świątyni. ]
Pp 16, 16
16 Trzy razy do roku ukaże się każdy mężczyzna przed Panem, Bogiem twoim, w miejscu, które sobie obierze: na Święto Przaśników, na Święto Tygodni i na Święto Namiotów. Nie ukaże się przed obliczem Pana z próżnymi rękami.
2 Sm 7, 5 n. 11 – 16
5 «Idź i powiedz mojemu słudze, Dawidowi: To mówi Pan: Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie? 6 Nie mieszkałem bowiem w domu od dnia, w którym wywiodłem z Egiptu synów Izraela, aż do dziś dnia. Przebywałem w namiocie albo przybytku.
11 Od czasu kiedy ustanowiłem sędziów nad ludem moim izraelskim, obdarzyłem cię* pokojem ze wszystkimi wrogami. Tobie też Pan zapowiedział, że ci zbuduje dom*. 12 Kiedy wypełnią się twoje dni
i spoczniesz obok swych przodków, wtedy wzbudzę po tobie potomka twojego, który wyjdzie z twoich wnętrzności, i utwierdzę jego królestwo. 13 On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron jego królestwa na wieki*. 14 Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem*, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. 15 Lecz nie cofnę od niego mojej życzliwości, jak ją cofnąłem od Saula, twego poprzednika, którego opuściłem. 16 Przede Mną dom twój i twoje królestwo będzie trwać na wieki. Twój tron będzie utwierdzony na wieki».
[  7,11 “Obdarzyłem” – inni: “obdarzę”; “zbuduje dom” – tzn. założy dynastię.
7,13 Wyniesienie domu Dawidowego jest dalszym etapem w zamiarach Bożych: wzrasta nadzieja przywrócenia porządku zakłóconego przez grzech pierworodny. W przymierzu z Noem błogosławieństwo przeszło na Sema,
z Abrahamem – zacieśniło się do dzieci Izraela, umierający Jakub stwierdza, że nie będzie odjęte berło od Judy. Wreszcie po synajskim przymierzu obietnica dana Dawidowi zacieśnia krąg wybranych do jego potomstwa.

7,14 Bóg będzie się odnosił do następców Dawidowych jak do swoich dzieci (Ps 89[88],31-34). Już u Żydów
z czasem słowa te nabrały sensu mesjańskiego – Ps 2,7 (por. Hbr 1,5). Chrystus jest synem Dawida; NT to stwierdza: Mt 1,1; Mt 22,41-45 par.; Łk 1,32; Łk 3,31; Dz 13,22n; Rz 1,3; 2 Tm 2,8; Ap 5,5; Ap 22,16. W nim też słowa te nabierają najpełniejszego znaczenia. ]
1 Krl 8, 27
27 Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem.
1 Krl 8, 29 n. 41 nn
29 aby w nocy i w dzień Twoje oczy patrzyły na tę świątynię. Jest to miejsce, o którym powiedziałeś: “Tam będzie moje Imię” – tak, aby wysłuchać modlitwę, którą zanosi Twój sługa na tym miejscu.
30 Dlatego wysłuchaj błaganie Twego sługi i Twego ludu, Izraela, ilekroć modlić się będzie na tym miejscu. Ty zaś wysłuchaj w miejscu Twego przebywania – w niebie. Nie tylko wysłuchaj, ale też
i przebacz!

41 Również i cudzoziemca, który nie jest z Twego ludu, Izraela, a jednak przyjdzie z dalekiego kraju przez wzgląd na Twe Imię – 42 bo będzie słychać o Twoim wielkim Imieniu i o Twej mocnej ręce
i wyciągniętym ramieniu – gdy przyjdzie i będzie się modlić w tej świątyni, 43 Ty w niebie, miejscu Twego przebywania, wysłuchaj i uczyń to wszystko, o co ten cudzoziemiec będzie do Ciebie wołać. Niech wszystkie narody ziemi poznają Twe Imię dla nabrania bojaźni przed Tobą za przykładem Twego ludu, Izraela. Niech też wiedzą, że Twoje Imię zostało wezwane nad tą świątynią, którą zbudowałem.
1 Krl 17, 1
1 Prorok Eliasz* z Tiszbe  w Gileadzie rzekł do Achaba: «Na życie Pana, Boga Izraela, któremu służę! Nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu, dopóki nie powiem».
[ 17,1 Hebr. Elijahu (= Bogiem moim jest Jahwe). Tekst popr. ]
Ps 15
Kto godzien stanąć przed Bogiem?
1 Psalm. Dawidowy.
Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie,
kto zamieszka na Twojej świętej górze?*
2 Ten, który postępuje bez skazy, działa sprawiedliwie,
a mówi prawdę w swoim sercu
3 i nie rzuca oszczerstw swym językiem;
ten, który nie czyni bliźniemu nic złego
i nie ubliża swemu sąsiadowi;
4 kto złoczyńcę uważa za godnego wzgardy*,
a szanuje tego, kto się boi Pana;
ten, kto dotrzyma, choć przysiągł ze swoim uszczerbkiem;
5 ten, kto nie daje swoich pieniędzy na lichwę*
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu.
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.
[ 15,1  Ps 15 Psalm liturgiczny, wymieniający warunki dopuszczenia do świątyni.
Wg 2 Krn 23,19; nieczystych nie dopuszczano do niej.

15,1 Pobyt w świątyni jerozolimskiej był uważany za specjalnie bliskie obcowanie z Bogiem.
15,4 Tekst niepewny. Inni tłum.: “kto we własnych oczach jest poniżony i godzien pogardy”.
15,5 Lichwę, praktykowaną szeroko i bezwzględnie na starożytnym Wschodzie. Pismo św. surowo potępia:
Wj 22,24; Kpł 25,36-37. Odsetki pozwala pobierać jedynie od nie-Izraelitów: Pwt 23,20-21. ]
Ps 16, 8
8 Stawiam sobie zawsze Pana przed oczy,
nie zachwieję się, bo On jest po mojej prawicy*.
[ 16,8 Por. Ps 32[31],8; Ps 94[93],12; Ps 107[106],11; Pwt 4,36. Serce jest w Piśmie św. także organem myślenia. Obecność Pana “po prawicy” oznacza skuteczną pomoc. ]
Ps 23, 4
4 Chociażbym chodził ciemną doliną,
zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną.
Twój kij i Twoja laska*
są tym, co mnie pociesza.
[ 23,4 Zwykłe wyposażenie pasterza palestyńskiego, tutaj symbole zbawczego zwierzchnictwa Bożego. ]
Ps 24
Pan uroczyście wkracza do świątyni
1 Dawidowy. Psalm.
Do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia,
świat i jego mieszkańcy.
2 Albowiem On go na morzach osadził
i utwierdził ponad rzekami*.
3 * Kto wstąpi na górę Pana,
kto stanie w Jego świętym miejscu?
4 Człowiek o rękach nieskalanych i o czystym sercu,
który nie skłonił swej duszy ku marnościom
i nie przysięgał fałszywie.
5 Taki otrzyma błogosławieństwo od Pana
i zapłatę od Boga, Zbawiciela swego.
6 Takie jest pokolenie tych, co Go szukają,
co szukają oblicza Boga* Jakubowego.
7 Bramy, podnieście swe szczyty
i unieście się, prastare podwoje*,
aby mógł wkroczyć Król chwały.
8 «Któż jest tym Królem chwały?»
«Pan, dzielny i potężny,
Pan, potężny w boju».
9 Bramy, podnieście swe szczyty
i unieście się, prastare podwoje,
aby mógł wkroczyć Król chwały!
10 «Któż jest tym Królem chwały?»
«To Pan Zastępów: On sam Królem chwały».
[ 24,1  Ps 24 Hymn o zastosowaniu liturgicznym, być może przy wejściu wiernych do świątyni.
24,2 Wg starosemickiej kosmografii świat był zewsząd otoczony praoceanem
(Ps 18[17],16; Ps 77[76],17-19; Ps 93[92],1; Ps 104[103],5).

24,3-6 Por. Ps 15[14] [->Ps 15[14],1] – tzw. liturgia Prawa, źródła moralności ludu Bożego ST.
24,6 Tzn. obecności darzącej łaską.
24,7 Mowa o bramach świątyni, do której wstępuje Bóg przedstawiony na sposób monarchy orientalnego.
Por. 1 Krl 8,27; Iz 66,1; Ez 43,4. ]
Ps 34, 18 nn
18 * Oblicze Pana [zwraca się] przeciw źle czyniącym,
by pamięć o nich wygładzić z ziemi.
19 Pan jest blisko skruszonych w sercu
i wybawia złamanych na duchu.
20 Wiele nieszczęść [spada na] sprawiedliwego;
lecz ze wszystkich Pan go wybawia.
[34,18 Przestawiono w. 18 i 17, w przeciwnym wypadku w. 18 byłby niezrozumiały. Definitywna kolejność liter alfabetu ustaliła się później, po napisaniu psalmu, a ścisłe zastosowanie jej doprowadziło do pewnej niekonsekwencji w tekście. ]
Ps 119, 168
168 Przestrzegam Twoich postanowień i napomnień,
bo wszystkie moje drogi są przed Tobą.
Ps 145, 18
18 Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
Prz 8, 31
31 igrając na okręgu ziemi,
znajdując radość przy synach ludzkich.
Mdr 3, 9
9 Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę,
wierni w miłości* będą przy Nim trwali:
łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych*.
[ 3,9 “W miłości” – por. J 15,9nn; Ap 17,14; “wybranych” – tu kod. S, A dodają stych 4,15b. ]
Mdr 6, 19
19 a nieśmiertelność przybliża do Boga.
Mdr 7, 27 n
27 Jedna jest, a wszystko może,
pozostając sobą, wszystko odnawia,
a przez pokolenia zstępując w dusze święte,
wzbudza przyjaciół Bożych i proroków*.
28 Bóg bowiem miłuje tylko tego,
kto przebywa z Mądrością.
[  7,27 Nauka o misji Mądrości wśród ludzi przygotowuje naukę NT o Duchu Świętym działającym w Kościele. ]
Mdr 9, 17 nn
17 Któż poznał Twój zamysł, gdyś nie dał Mądrości,
nie zesłał z wysoka Świętego Ducha swego?
18 I tak ścieżki mieszkańców ziemi stały się proste,
a ludzie poznali, co Tobie przyjemne,
i wybawiła ich Mądrość*.
1 To ona ustrzegła Prarodzica* świata –
pierwsze, samotne stworzenie;
wyprowadziła go z jego upadku
[9,18 Wlg zamiast tego stychu ma cały wiersz: “Albowiem przez Mądrość uzdrowieni są ci wszyscy, którzy się Tobie, Panie, podobali od początku”.
10,1 Adama. Zob. Wstęp. ]
Iz 6, 1-5
Powołanie Izajasza
1 W roku śmierci króla Ozjasza* ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. 2 Serafiny* stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.
3 I wołał jeden do drugiego:
«Święty, Święty, Święty* jest Pan Zastępów.
Cała ziemia pełna jest Jego chwały».
4 Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.
5 I powiedziałem:
«Biada mi! Jestem zgubiony!
Wszak jestem mężem o nieczystych wargach
i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach,
a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»
[  6,1 KSIĘGA EMMANUELA. – Prorocze mowy Izajasza z okresu wojny syro-efraimskiej (735/4), w których najważniejsze proroctwa dotyczą nadzwyczajnego mesjańskiego Chłopca, Emmanuela: por. Iz 7,14; Iz 8,8.10;
Iz 9,1-6; Iz 11,1-10. “Króla Ozjasza” – tzn. w r. 739.

6,2 Duchy niebieskie, w postaci ludzkiej ze skrzydłami, zakrywające sobie oblicze na znak czci dla Boga, pierwszy raz wzmiankowane w Biblii w związku z Bogiem; imię ich znaczy “ognisty”, “palący”. Może identyczne z cherubami na Arce Przymierza?
6,3 Świętość Boga (por. Kpł 17-26 [->Kpł 17,1]) jest jednym z głównych tematów kazań Izajasza. Wymaga ona, by człowiek był oczyszczony z grzechów (stąd reakcja Izajasza i jego oczyszczenie w Iz 6,5-7) i aby uczestniczył
w świętości Boga (por. Iz 1,26n; Iz 5,16n). To trzykrotne powtórzenie podjęte zostaje w Ap 4,8 i w liturgii kościelnej. ]
Iz 57, 15
15 Tak bowiem mówi Wysoki i Wzniosły,
którego stolica jest wieczna, a imię «Święty»:
Zamieszkuję miejsce wzniesione i święte,
lecz jestem z człowiekiem skruszonym i pokornym,
aby ożywić ducha pokornych
i tchnąć życie w serca skruszone.
Iz 58, 9
9 Wtedy zawołasz, a Pan odpowie,
wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]: “Oto jestem!”
Jeśli u siebie usuniesz jarzmo,
przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie,
Iz 66, 1
1 Tak mówi Pan:
«Niebiosa są moim tronem,
a ziemia podnóżkiem nóg moich.
Jakiż to dom możecie Mi wystawić
i jakież miejsce dać Mi na mieszkanie?
Jer 7, 1 – 15
Przeciw formalizmowi religijnemu. Prawdziwy i fałszywy kult w świątyni
1 * Słowo, które Pan skierował do Jeremiasza: 2 «Stań w bramie świątyni i głoś następujące słowa: Słuchajcie słowa Pańskiego, wszyscy z Judy, którzy wchodzicie tymi bramami, aby oddać pokłon Panu. 3 To mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie postępowanie i wasze uczynki, a pozwolę wam mieszkać na tym miejscu. 4 Nie ufajcie słowom kłamliwym, głoszącym: “Świątynia Pańska, świątynia Pańska, świątynia Pańska!”* 5 Albowiem jeżeli naprawdę poprawicie wasze postępowanie i jeżeli będziecie się kierować wyłącznie sprawiedliwością jeden wobec drugiego, 6 jeśli nie będziecie uciskać cudzoziemca, sieroty i wdowy <i jeśli krwi niewinnej nie będziecie rozlewać na tym miejscu>* i jeżeli nie pójdziecie za obcymi bogami na waszą zgubę, 7 wtedy pozwolę wam mieszkać na tym miejscu w ziemi, którą dałem przodkom waszym od dawna i na zawsze. 8 Oto wy na próżno pokładacie ufność w zwodniczych słowach. 9 Nieprawda? Kraść, zabijać, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, palić kadzidło Baalowi, chodzić za obcymi bogami, których nie znacie… 10 A potem przychodzicie i stajecie przede Mną w tym domu, nad którym wzywano mojego imienia*, i mówicie: “Oto jesteśmy bezpieczni”, by móc nadal popełniać te wszystkie występki. 11 Może jaskinią zbójców stał się w waszych oczach ten dom, nad którym wzywano mojego imienia? Ja [to] dobrze widzę – wyrocznia Pana. 12 Idźcie, proszę, do mojego przybytku w Szilo, gdzie dawniej do obrałem mieszkanie dla mojego imienia*, i patrzcie, co mu uczyniłem z powodu przewrotności mojego ludu, Izraela. 13 A teraz, ponieważ popełniliście te występki – wyrocznia Pana – i mimo że mówiłem do was nieustannie i niezmordowanie, nie usłuchaliście, a gdy wołałem, nie odpowiedzieliście, 14 uczynię temu domowi, nad którym wzywano mojego imienia, a w którym wy pokładacie ufność, i temu miejscu, danemu wam i waszym przodkom, to samo, co uczyniłem Szilo. 15 Odrzucę was sprzed mego oblicza, podobnie jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, całe pokolenie Efraima*.
[ 7,1-15 Por. Jr 26,1-6, które opisuje to samo zdarzenie jako niebezpieczny epizod w prorockiej działalności Jeremiasza.
7,4 Takie zdania skandowali lewici przy wejściu do świątyni, witając pielgrzymów. Chcieli w ten sposób podkreślić niezniszczalność świątyni i podnieść jej autorytet, po reformie Jozjasza już i tak wielki.
7,6 Słowa dodane z Jr 22,3.
7,10 Świątynia jest własnością Pana. W okresie upadku religijnego rozumiano obecność Bożą, jako absolutną gwarancję jej nietykalności i pomyślności dla modlących się, ale nie wyciągano stąd żadnych wniosków w postępowaniu moralnym.
7,12 W Szilo mieściło się sanktuarium izraelskie (z Arką Przymierza) w okresie Sędziów; uległo ono zniszczeniu w czasie jednego z najazdów filistyńskich.
7,15 Państwo północne, Izrael, podówczas już nie istniejące od przeszło 100 lat, nazywano w ten sposób od jednego z pokoleń (z którego pochodził też pierwszy jego król, Jeroboam I). ]
Jer 12, 2
2 Ty ich sądzisz, zapuszczają więc korzenie,
rozwijają się, przynoszą także owoce.
Blisko jesteś ich ust, daleko jednak od ich sumienia*.
[ 12,2 Dosł.: “od ich nerek” – por. Jr 11,20. ]
Jer 17, 1. 14
1 «Grzech Judy jest zapisany
żelaznym rylcem,
wyryty diamentowym ostrzem
na tablicy ich serc
i na rogach waszych ołtarzy*,
Modlitwa Jeremiasza o wytrwałość
14 Uzdrów mnie, Panie, bym się stał zdrowym;
ratuj mnie, bym doznał ratunku.
Ty bowiem jesteś moją chlubą.
[ 17,1 Grzech Izraelitów jest trwałą skazą, której nie potrafią zmyć zewnętrzne obrzędy pokutne.
“Tablice” nawiązują niewątpliwie do Dekalogu (Wj 32,15n). ]
Jer 31, 33
33 Lecz takie będzie przymierze,
jakie zawrę z domem Izraela
po tych dniach – wyrocznia Pana:
Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa
i wypiszę na ich sercu*.
Będę im Bogiem,
oni zaś będą Mi narodem.
[  31,33 Nowe Prawo tego przymierza nie będzie czymś narzuconym z zewnątrz i nakazanym,
lecz spontanicznym dążeniem ich serca. ]
Ez 10 – 11
Ponowny opis chwały Bożej
1 Następnie patrzyłem, a oto nad sklepieniem, rozpościerającym się nad głowami cherubów, było coś jakby szafir, a z wyglądu było podobne do tronu. 2 Potem On* rzekł tak do owego męża, odzianego
w lnianą szatę: «Wejdź pomiędzy koła pod cherubami, a napełniwszy swe dłonie ognistym węglem
z miejsca między cherubami, rozrzuć go po mieście!» I wszedł tam na moich oczach.

3 A cheruby stały po prawej stronie świątyni, gdy ów mąż tam wchodził, obłok zaś napełnił dziedziniec wewnętrzny. 4 Następnie chwała Pańska podniosła się znad cheruba do progu świątyni, świątynia zaś napełniła się obłokiem, a dziedziniec był pełen blasku chwały Pańskiej. 5 Rozległ się szum skrzydeł cherubów aż na dziedzińcu zewnętrznym, podobny do głosu Boga Wszechmogącego, gdy przemawia.
6 A gdy owemu mężowi, odzianemu w lnianą szatę, dał taki rozkaz: «Weź ognia spomiędzy kół, spomiędzy cherubów!», on tam poszedł i stanął obok koła. 7 Wówczas jeden z cherubów wyciągnął rękę w kierunku ognia, znajdującego się pomiędzy cherubami, a wziąwszy go, położył na dłonie człowieka, ubranego w lnianą szatę. Ten wziął go i wyszedł. 8 Pod skrzydłami zaś cherubów pojawiło się coś na kształt ręki ludzkiej. 9 I patrzyłem, a oto przy boku cherubów znajdowały się cztery koła: po jednym kole obok każdego cheruba, a koła te z wyglądu miały połysk jakby tarsziszu*. 10 Wyglądały zaś tak, jakby każde z czterech miało ten sam kształt, jakby jedno koło znajdowało się w drugim. 11 A gdy się posuwały, posuwały się w czterech swoich kierunkach; nie odwracały się, gdy się posuwały, ale posuwały się w tym kierunku, dokąd prowadziła je głowa, posuwały się za nią i nie odwracały się, gdy się posuwały. 12 Ich całe ciało – plecy, ręce, skrzydła i koła u wszystkich czterech – było wypełnione dokoła oczami. 13 Słyszałem, że kołom została nadana nazwa galgal*. 14 Każda istota miała po cztery oblicza: pierwsze było obliczem wołu, drugie obliczem człowieka, trzecie obliczem lwa, a czwarte obliczem orła*. 15 A cheruby się podniosły; była to ta sama istota, którą widziałem nad rzeką Kebar. 16 Gdy cheruby chodziły, poruszały się także przy ich boku koła; a gdy cheruby podnosiły swe skrzydła, aby się unieść z ziemi, koła nie odrywały się od ich boku. 17 A gdy cheruby się zatrzymywały, także one się zatrzymywały, a gdy się podnosiły, to podnosiły się także i one razem z nimi, ponieważ był w nich duch istoty żywej.
Chwała Pańska opuszcza świątynię
18 A chwała Pańska odeszła od progu świątyni i zatrzymała się nad cherubami. 19 Cheruby rozwinęły skrzydła i uchodząc uniosły się z ziemi na moich oczach, a koła z nimi. Zatrzymały się w wejściu wschodniej bramy świątyni Pańskiej, a chwała Boga izraelskiego spoczywała nad nimi u góry. 20 Była to ta sama istota żywa, którą pod Bogiem izraelskim oglądałem nad rzeką Kebar*, i poznałem, że były to cheruby. 21 Każdy miał po cztery oblicza i cztery skrzydła, a pod skrzydłami coś w rodzaju rąk ludzkich. 22 Wygląd ich twarzy był podobny do tych samych twarzy, które widziałem nad rzeką Kebar. Każdy poruszał się prosto przed siebie.
[  10,2 Tzn. Pan Bóg.
10,9 Inni tłum.: “chryzolitu”.
10,13 Tj. “zestaw kół” lub “wir”, wyżej (Ez 10,2) oznacza “koła”.
10,14 “Wołu” – inni popr.: “cheruba”. “Orła” – por. Ap 4,7.
10,20 Zob. Ez rozdz. 1 [->Ez 1,1]. ]
Grzechy przywódców Jerozolimy
1 Potem podniósł mnie duch i zaprowadził mnie do wschodniej bramy świątyni Pańskiej, zwróconej ku wschodowi. A oto u wejścia do bramy znajdowało się dwudziestu pięciu mężów, wśród których ujrzałem Jaazaniasza, syna Azzura, i Pelatiasza, syna Benajasza, przywódców ludu. 2 I rzekł do mnie [Pan]: «Synu człowieczy, oto mężowie, w których myślach jest zło i którzy w tym mieście rozszerzają złe rady.
3 Mówią: “Nieprędko buduje się domy. Oto kocioł, a my stanowimy mięso*”. 4 Dlatego prorokuj przeciwko nim, prorokuj, synu człowieczy!» 5 Wówczas mną owładnął Duch Pański i rzekł do mnie: «Mów: Tak mówi Pan: W ten sposób powiedzieliście, domu Izraela, a Ja znam sprawy waszej duszy.
6 Wielu pomordowaliście w tym mieście, a jego ulice zasłaliście trupami. 7 Dlatego tak mówi Pan Bóg: Trupy, które porozkładaliście w jego środku, są mięsem, a ono kotłem, wy jednak zostaniecie usunięci ze środka. 8 Boicie się miecza, a Ja sprowadzę na was miecz – wyrocznia Pana Boga. 9 Wypędzę was
z jego obrębu, <z jego środka>, wydam was w ręce obcych i przeprowadzę sąd nad wami. 10 Padniecie od miecza, będę was sądził na granicy izraelskiej i poznacie, że Ja jestem Pan. 11 Ono nie będzie dla was kotłem ani wy nie będziecie w nim mięsem; na granicy izraelskiej będę was sądził. 12 I poznacie, że ja Jestem Pan, do poleceń którego nie stosowaliście się ani nie wypełnialiście nakazów, ale wypełnialiście nakazy tych narodów, które was otaczają dokoła». 13 Skoro tylko skończyłem prorokować, umarł Pelatiasz, syn Benajasza. I upadłem na twarz, wołając głośno tymi słowami: «Ach, Panie Boże! Czy całkowicie wyniszczysz Resztę Izraela?»
Nowe przymierze zapowiedziane wygnańcom
14 Pan skierował do mnie te słowa: 15 «Synu człowieczy, oto do braci twoich, do zesłanych wraz z tobą, do wszystkich pokoleń izraelskich, do ogółu mawiali mieszkańcy Jerozolimy: “Oddaleni jesteście od Pana. Ziemia ta nam została oddana w posiadanie”. 16 Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Wprawdzie wygnałem ich pomiędzy narody i rozproszyłem po krajach, jednak przez krótki czas będę dla nich świątynią w tych krajach, do których przybyli. 17 Dlatego mów: Tak mówi Pan Bóg: Zgromadzę was na nowo spośród obcych narodów, sprowadzę was z krajów, po których zostaliście rozproszeni, i dam wam ziemię Izraela. 18 Wrócą tam i wykorzenią z niej wszystkie bożki i obrzydliwości. 19 Dam im jedno* serce i wniosę nowego ducha do ich wnętrza. Z ciała ich usunę serce kamienne, a dam im serce cielesne, 20 aby postępowali zgodnie z moimi poleceniami, strzegli nakazów moich i wypełniali je. I tak będą oni moim ludem, a Ja będę ich Bogiem*. 21 A co do tych, których serce skłania się ku bożkom
i obrzydliwościom, to na ich głowy składam odpowiedzialność za ich postępowanie» – wyrocznia Pana Boga.
Chwała Pańska opuszcza Jerozolimę
22 Potem cheruby rozwinęły swe skrzydła i równocześnie z nimi [poruszyły się] koła, a chwała Boga Izraela spoczywała na nich u góry. 23 I odeszła chwała Pańska z granic miasta, i zatrzymała się na górze, która leży na wschód od miasta.
24 A duch uniósł mnie i zaprowadził z powrotem w Bożym zachwyceniu* do zesłańców z ziemi chaldejskiej i tak skończyło się widzenie, które miałem. 25 Następnie opowiedziałem zesłańcom wszystkie te sprawy Pana, które mi On pozwolił widzieć.
[ 11,3 Tzn. mięso niedostępne dla ognia. Ostra ironia rozbija to złudzenie.
11,19 Inni popr. wg rkp na “nowe” lub “inne” (por. Ez 36,26 i LXX oraz Ez 36,24-28; Ez 44,7; Jr 4,4; Pwt 30,6n; Ps 51[50],12n).
11,20 Por. Jr 31,31n.
11,24 Tekst poprawiony. ]
Ez 36, 26 nn
26 I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne,
a dam wam serce z ciała. 27 Ducha mojego* chcę tchnąć w was i sprawić, byście żyli według mych nakazów i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali. 28 Wtedy będziecie mieszkać w kraju, który dałem waszym przodkom, i będziecie moim ludem, a Ja będę waszym Bogiem.
[ 36,27 Por. Jr 31,31n; Ga 5,22n; 1 J 3,23. Objawienie Ducha Św. jako Osoby Trójcy Św. następuje dopiero w NT, a ST mówi często o “duchu świętym” w znaczeniu jeszcze nieosobowej siły Bożej. Natomiast w NT każdy wierzący stanie się przybytkiem Ducha Św.; por. Lb 11,29; Za 4,6; Za 6,8; Dz 2,16-21; 1 J 3,1n. On stanowić będzie podstawę wewnętrznej przemiany (por. Iz 32,15n; Ez 11,19; Ez 37,14; Za 12,10) poszczególnych wiernych tak w ST, jak również i w Nowym Przymierzu: Jr 31,31n; Dz 1,8n; Rz 5,5n. ]
Ez 37, 26 nn
26 I zawrę z nimi przymierze pokoju: będzie to wiekuiste przymierze z nimi. <Założę ich i rozmnożę>,
a mój przybytek pośród nich umieszczę na stałe. 27 Mieszkanie moje będzie pośród nich, a Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim ludem. 28 Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan, który uświęca Izraela, gdy mój przybytek będzie wśród nich na zawsze».
Am 5, 4. 14
4 Tak mówi Pan do domu Izraela:
Szukajcie Mnie, a żyć będziecie.
Nawoływanie Proroka
14 Szukajcie dobra, a nie zła, abyście żyli.
Wtedy Pan, Bóg Zastępów, będzie z wami,
tak jak to mówicie*.
[5,14 Izraelici wierzyli, że już samo wybranie zapewnia ustawiczną opiekę Pana Boga. ]
=================================================================


A&D i Muniek Staszczyk - Recepta na szczęście  http://www.youtube.com/watch?v=zEhfUFxRi9E
Tekst piosenki: „Recepta na szczęście”
Jeśli chcesz odnaleźć źródło – musisz iść pod prąd
Jeśli chcesz odnaleźć skarb – musisz kopać głęboko
Jeśli chcesz spotkać się z kimś – musisz znaleźć czas
Jeśli chcesz usłyszeć głos – zacznij słuchać uważnie
Kopać głęboko, latać wysoko, by spotkać się z Nim
Słuchać uważnie, działać roztropnie, by spotkać się z Nim
Kopać głęboko, latać wysoko, by spotkać się z Nim
Słuchać uważnie, działać roztropnie, by spotkać się z Nim
Kołaczcie, a otworzą wam, szukajcie, a znajdziecie (x4)
Wielu już spotkało Go, szukali i znaleźli
Wielu już znalazło Skarb, bo kopali głęboko
Nie żałowali swego czasu, by spotkać się z Nim
Nie żałowali tchu, by spotkać Go
Kopali głęboko, latali wysoko, by spotkać się z Nim
Słuchali uważnie, działali roztropnie, by spotkać się z Nim
Kopali głęboko, latali wysoko, by spotkać się z Nim
Słuchali uważnie, działali roztropnie, by spotkać się z Nim
Kołaczcie, a otworzą wam, szukajcie, a znajdziecie (x4)
Jeśli chcesz znaleźć źródło – musisz iść pod prąd
Przedzieraj się, nie ustępuj, szukaj – musi gdzieś tu być
Jeśli chcesz znaleźć źródło – musisz iść pod prąd
Przedzieraj się, nie ustępuj – musi gdzieś tu być
Musi gdzieś tu być..
Musi gdzieś tu być..
Musi gdzieś tu być..
Musi gdzieś tu być..


 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: