RSS

ŚWIĘTY – BÓG JEST ŚWIĘTY I OBJAWIA SIĘ JAKO ŚWIĘTY

30 Apr
Thi Lo Su (Thai: ทีลอซู), the largest waterfal...

Image via Wikipedia

Świętość Boga nie jest dla człowieka dostępna. Aby człowiek mógł ją uznać, trzeba żeby Bóg okazał swoją chwałę, czyli aby okazał się świętym.

W świątyni Jahwe ukazuje się Izajaszowi jako Król nieskończonego majestatu, jako Stwórca wypełniający całą ziemię swoją chwałą, jako przedmiot kultu, którym mogą Go otaczać (również tylko w jakimś stopniu) jedynie aniołowie.
Jednak ten niedostępny Bóg, sam wypełnia przepaść istniejącą pomiędzy Nim, a stworzeniami.

Świętość Boga jest czymś więcej niż jednym z atrybutów Bożych – stanowi ona coś charakterystycznego dla Boga
w ogóle. Dlatego Jego Imię jest święte; dając słowo, Jahwe odwołuje się do swojej świętości.

Problem natury świętości w Biblii, to ostatecznie problem tajemnicy samego Boga.

==============================================================

BIBLIA

Wj 3, 14
14 * Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «JESTEM, KTÓRY JESTEM». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was».

[ 3, 14 Bóg się przedstawia w pierwszej osobie. Izraelici mówiąc o Bogu używali trzeciej osoby, nazywając Go Jahwe, tzn. “Jest”. Imię to podkreślało pełną dobroci i miłości obecność Bożą, która jest gwarancją skutecznej misji Mojżeszowej, a zarazem dowodem, że nazwany tu w w. 15 imieniem Jahwe, Bóg jest tym samym Bogiem, który poczynił obietnice patriarchom. Imię to jednocześnie najtrafniej określa Byt Najwyższy – Absolut. ]

Wj 19, 3 – 20
3 Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: «Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz Izraelitom: 4 Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie. 5 Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. 6 Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów* i ludem świętym. Takie to słowa powiedz Izraelitom». 7 Mojżesz powrócił i zwołał starszych ludu, i przedstawił im wszystko, co mu Pan nakazał. 8 Wtedy cały lud jednogłośnie powiedział: «Uczynimy wszystko, co Pan nakazał». Mojżesz przekazał Panu słowa ludu. 9 Pan rzekł do Mojżesza: «Oto Ja przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę rozmawiał z tobą, i uwierzył tobie na zawsze». A Mojżesz oznajmił Panu słowa ludu. 10 Pan powiedział do Mojżesza: «Idź do ludu i każ im się przygotować na święto dziś i jutro. Niechaj wypiorą swoje szaty 11 i niech będą gotowi na trzeci dzień, bo dnia trzeciego zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj. 12 Oznacz ludowi granice dokoła góry i powiedz mu: Strzeżcie się wstępować na górę i dotykać jej podnóża, gdyż kto by się dotknął góry, będzie ukarany śmiercią. 13 Nie dotknie go ręka, lecz winien być ukamienowany lub przebity strzałą. Człowiek ani bydlę nie może być zachowane przy życiu. Gdy zaś zagrzmi trąba, wtedy niech podejdą* pod górę». 14 Wtedy Mojżesz zstąpił z góry
i nakazał przygotować się ludowi. I wyprali swoje szaty. 15 Później powiedział ludowi: «Bądźcie gotowi za trzy dni i nie zbliżajcie się do kobiet»*. 16 trzeciego dnia rano rozległy się grzmoty z błyskawicami, a gęsty obłok rozpostarł się nad górą i rozległ się głos potężnej trąby, tak że cały lud przebywający w obozie drżał ze strachu. 17 Mojżesz wyprowadził lud z obozu naprzeciw Boga i ustawił u stóp góry. 18 Góra zaś Synaj była cała spowita dymem, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu i uniósł się dym z niej jakby z pieca, i cała góra bardzo się trzęsła. 19 Głos trąby się przeciągał i stawał się coraz donośniejszy. Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu wśród grzmotów*. 20 Pan zstąpił na górę Synaj, na jej szczyt. I wezwał Mojżesza na szczyt góry, a Mojżesz wstąpił.

[19, 6 Tzn. ze wszystkich narodów Izrael jest najbliżej Boga jako składający właściwe ofiary. Ta bliskość nakłada na Izraelitów obowiązek starania się o świętość, czyli o to, by na wzór kapłanów usiłowali być wiernymi w wykonywaniu Bożych poleceń (por. Iz 61, 6; 1 P 2, 5.9; Ap 1, 6; Ap 5, 10; Ap 20, 6).
 19, 13 Por. Wj 24, 1n.
 19, 15 Por. Kpł 15, 18.
 19, 19 Inni tłum.: “głosem”. ]

Wj 33, 18-23
18 I rzekł [Mojżesz]: «Spraw, abym ujrzał Twoją chwałę». 19 [Pan] odpowiedział: «Ja ukażę ci mój majestat i ogłoszę przed tobą imię Pana, gdyż Ja wyświadczam łaskę, komu chcę, i miłosierdzie, komu Mi się podoba». 20 I znowu rzekł: «Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu». 21 I rzekł jeszcze Pan: «Oto miejsce obok Mnie, stań przy skale. 22 Gdy przechodzić będzie moja chwała, postawię cię w rozpadlinie skały i położę rękę moją na tobie, aż przejdę.
23 A gdy cofnę rękę, ujrzysz Mnie z tyłu, lecz oblicza mojego tobie nie ukażę».

Lb 20, 1-13
1 W pierwszym miesiącu przybyła cała społeczność Izraelitów na pustynię Sin. Lud zatrzymał się w Kadesz; tam też umarła i tam została pogrzebana Miriam. 2 Gdy zabrakło społeczności wody, zeszli się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi. 3 I kłócił się lud z Mojżeszem, wołając: «Lepiej by było, gdybyśmy zginęli, jak i bracia nasi, przed Panem. 4 Czemuście wyprowadzili zgromadzenie Pana na pustynię, byśmy tu razem z naszym bydłem zginęli?
5 Dlaczegoście wywiedli nas z Egiptu i przyprowadzili na to nędzne miejsce, gdzie nie można siać, nie ma drzew figowych ani winorośli, ani drzewa granatowego, a nawet nie ma wody do picia?» 6 Mojżesz i Aaron odeszli od tłumu i skierowali się ku wejściu do Namiotu Spotkania. Tam padli na twarz, a ukazała się im chwała Pana. 7 I przemówił Pan do Mojżesza: 8 «Weź laskę i zbierz całe zgromadzenie, ty wespół z bratem twoim Aaronem. Następnie przemów w ich obecności do skały, a ona wyda z siebie wodę. Wyprowadź wodę ze skały i daj pić ludowi oraz jego bydłu». 9 Stosownie do nakazu zabrał Mojżesz laskę sprzed oblicza Pana. 10 Następnie zebrał Mojżesz wraz z Aaronem zgromadzenie przed skałą i wtedy rzekł do nich: «Słuchajcie, wy buntownicy! Czy potrafimy z tej skały wyprowadzić dla was wodę?» 11 Następnie podniósł Mojżesz rękę i uderzył dwa razy* laską w skałę. Wtedy wypłynęła woda tak obficie, że mógł się napić zarówno lud, jak i jego bydło.

Ukaranie Mojżesza i Aarona
12 Rzekł znowu Pan do Mojżesza i Aarona: «Ponieważ Mi nie uwierzyliście i nie objawiliście mojej świętości wobec Izraelitów, dlatego wy nie wprowadzicie tego ludu do kraju, który im daję». 13 To są wody Meriba*, gdzie się spierali Izraelici z Panem i gdzie On objawił wobec nich swoją świętość.

[ 20, 11 Może skutkiem zbyt małej ufności; por. wiersz następny. Inni zarzut zestawiają z Pwt 1, 37; Pwt 3, 26.
   20, 13 Hebr. meriba = spór. ]

1 Sm 6, 19 n
19 * Synowie Jechoniasza nie uczestniczyli jednak w radości, jaka była udziałem ludzi
z Bet-Szemesz, gdy przyszli zobaczyć Arkę Pańską. Dlatego zabił On siedemdziesięciu ludzi spośród nich. Lud zasmucił się, ponieważ Pan dotknął ich wielką plagą. 20 Mówili więc mieszkańcy Bet-Szemesz: «Któż zdoła stanąć przed obliczem Pana, przed tym Bogiem świętym? Do kogo uda się On od nas?»

[ 19 Popr. wg LXX. Hebr.: “I zabił ludzi z Bet-Szemesz, bo zobaczyli Arkę Pana. Zabił pięćdziesiąt tysięcy siedemdziesięciu”. ]

2 Sm 6, 7-11
7 I zapłonął gniew Pana przeciwko Uzzie i poraził go tam Bóg za ten postępek, tak że umarł przy Arce Bożej. 8 A Dawid strapił się, dlatego że Pan dotknął takim ciosem Uzzę, i nazwał to miejsce Peres-Uzza*. [Tak jest] po dzień dzisiejszy. 9 I Dawid uląkł się Pana w owym dniu, mówiąc: «Jakże przyjdzie do mnie Arka Pańska?» 10 Nie chciał więc Dawid kierować Arki Pańskiej do siebie, do Miasta Dawidowego. Sprowadził więc ją do domu Obed-Edoma
z Gat. 11 I Arka Pańska pozostawała w domu Obed-Edoma z Gat przez trzy miesiące.
A Pan pobłogosławił Obed-Edomowi i całej jego rodzinie.

[ 6, 8 Tzn. “Klęska Uzzy”. ]

Ps 22(21)*
Męka Mesjasza i jej owoce
1 Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni: «Łania o świcie». Psalm. Dawidowy.
2 Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?
   Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku.
3 Boże mój, wołam przez dzień, a nie odpowiadasz,
   [wołam] i nocą, a nie zaznaję pokoju.
4 A przecież Ty mieszkasz w świątyni,
   Chwało Izraela!*
5 Tobie zaufali nasi przodkowie,
   zaufali, a Tyś ich uwolnił*;
6 do Ciebie wołali i zostali zbawieni,
   Tobie ufali i nie doznali wstydu.   
7 Ja zaś jestem robak*, a nie człowiek,
   pośmiewisko ludzkie i wzgardzony u ludu.
8 Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą,
   rozwierają wargi, potrząsają głową:
9 «Zaufał Panu, niechże go wyzwoli,
   niechże go wyrwie, jeśli go miłuje»*.
10 Ty mnie zaiste wydobyłeś z matczynego łona;
     Ty mnie czyniłeś bezpiecznym u piersi mej matki.
11 Tobie mnie poruczono przed urodzeniem*,
     Ty jesteś moim Bogiem od łona mojej matki,
12 Nie stój z dala ode mnie, bo klęska jest blisko,
     a nie ma wspomożyciela.   
13 Otacza mnie mnóstwo cielców,
     osaczają mnie byki Baszanu.
14 Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze,
     jak lew drapieżny i ryczący*.
15 Rozlany jestem jak woda
     i rozłączają się wszystkie moje kości;
     jak wosk się staje moje serce,
     we wnętrzu moim topnieje*.
16 Moje gardło suche jak skorupa,
     język mój przywiera do podniebienia,
     kładziesz mnie w prochu śmierci.
17 Bo [sfora]* psów mnie opada,
     osacza mnie zgraja złoczyńców.
     Przebodli ręce i nogi moje*,
18 policzyć mogę wszystkie moje kości.
     A oni się wpatrują, sycą mym widokiem;
19 moje szaty dzielą między siebie
     i los rzucają o moją suknię.   
20 Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka;
     Pomocy moja, spiesz mi na ratunek!
21 Ocal od miecza moje życie,
     z psich pazurów wyrwij moje jedyne dobro,
22 wybaw mnie od lwiej paszczęki
     i od rogów bawolich – wysłuchaj mnie!*   
23 Będę głosił imię Twoje swym braciom
     i chwalić Cię będę pośród zgromadzenia:
24 «Chwalcie Pana wy, co się Go boicie,
     sławcie Go, całe potomstwo Jakuba;
     bójcie się Go, całe potomstwo Izraela!
25 Bo On nie wzgardził ani się nie brzydził nędzą biedaka,
     ani nie ukrył przed nim swojego oblicza
     i wysłuchał go, kiedy ten zawołał do Niego».
26 Dzięki Tobie moja pieśń pochwalna płynie w wielkim zgromadzeniu.
     Śluby me wypełnię wobec bojących się Jego*.
27 Ubodzy* będą jedli i nasycą się,
     chwalić będą Pana ci, którzy Go szukają.
     «Niech serca ich żyją na wieki»*.   
28 * Przypomną sobie i wrócą
      do Pana wszystkie krańce ziemi;
      i oddadzą Mu pokłon
      wszystkie szczepy pogańskie,
29 bo władza królewska należy do Pana
      i On panuje nad narodami.
30 * Tylko Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi,
      przed Nim zegną się wszyscy, którzy w proch zstępują.
      A moja dusza będzie żyła dla Niego,
31  Potomstwo moje Jemu będzie służyć,
      opowie o Panu pokoleniu przyszłemu,
32 a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, który się narodzi:
     «Pan to uczynił».

[ 22, 1  Ps 22 Indywidualna lamentacja, przechodząca w drugiej części w pieśń dziękczynną o charakterze hymnodycznym. Psalm ten (w. 2) przytaczają Mt 27, 46; Mk 15, 34 jako słowa Jezusa konającego na krzyżu. Opis męki Psalmisty przypomina pewne motywy z pieśni Sługi Jahwe (Iz 52, 13-53, 12), jak wiadomo, indywidualne i zbiorowe (naród izraelski cierpiący w niewoli babilońskiej).
  22, 4 W chwili poświecenia świątyni przez Salomona spoczęła w jej przybytku Chwała Jahwe pod postacią obłoku i pozostała w niej (por. 1 Krl 8, 10n).
  22, 5 Z niewoli egipskiej i od późniejszych nieprzyjaciół.
  22, 7 Por. Iz 41, 14; Hi 25, 6. Chodzi o podeptaną godność ludzką Psalmisty (por. Ps 49, 7; Iz 52, 14; Iz 53, 3).
  22, 9 Por. Mt 27, 43.
  22, 11 Por. Jr 1, 5.
  22, 14 Zob. przypis do Ps 17, 12.
  22, 15 Szereg drastycznych obrazów przedstawiających agonię; autor jest bliski śmierci (w. 16). Por. Joz 7, 5; Ez 7, 17; 2 Sm 17, 10.
  22, 17 a “Sfora” – wg. LXX.
  22, 17 c-19 Wiersze te obrazowo opisują zadawanie śmiertelnych cierpień prześladowanemu (por. Iz 53, 5
i Za 12, 10). Tłumaczenie “przebodli” opiera się na najstarszym tłum. greckim; TM ma w tym miejscu trudne do zrozumienia “jak lew”. Opis męki Chrystusa w Ewangeliach odpowiada dokładnie poszczególnym obrazom psalmu, zwłaszcza w. 15-19, mimo że psalm nie jest przytaczany wyraźnie, poza w. 2.9.19. Tradycja chrześcijańska rozumiała go zawsze o męce i śmierci krzyżowej Chrystusa.

  22, 22 Prośba o pomoc w chwili śmiertelnego niebezpieczeństwa nie pozostaje bez echa, dlatego Psalmista rozpoczyna dziękczynienie (w. 23nn). Ostatnie słowa inni popr. za LXX: “mnie biednego”.
  22, 26 Por. Ps 50[49], 14; Ps 61[60], 9; Ps 66[65], 13; Ps 116, 14.18 (= Ps 115, 5.9).
  22, 27 “Ubodzy” cieszą się specjalną opieką jako ludzie pozbawieni wszelkich gwarancji ludzkich i całkowicie oddani Bogu (por. So 3, 12). “Niech… wieki” – zaproszenie do uczty ofiarnej (por. Kpł 7, 15; Pwt 14, 29).
  22, 28n Por. Iz 2, 2n; Iz 60, 3; Ab 0, 21; Za 8, 22; Za 14, 16.
  22, 30-32 Tekst popr. Hołd będą składać Panu także zmarli, choć niektóre inne psalmy (Ps 6, 6;
Ps 88[87], 11-13) powątpiewają o tym. Prawdopodobnie chodzi tutaj o eschatologiczną nadzieję zmartwychwstania, podobnie jak w Dn 12, 2. ]

Ps 33, 21
21 W Nim przeto raduje się nasze serce,
     ufamy Jego świętemu imieniu.

Ps 71(70)*
Prośba o szczęśliwą starość
1 W Tobie, Panie, moja ucieczka,
    niech nie doznam wstydu na wieki;
2 wyrwij mnie i wyzwól w Twej sprawiedliwości*,
    nakłoń ku mnie swe ucho i ocal mnie!
3 Bądź mi skałą schronienia
    i zamkiem warownym, aby mnie ocalić,
    boś Ty opoką moją i twierdzą.
4 Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca,
    od pięści złoczyńcy i ciemiężyciela.   
5 Ty bowiem, mój Boże, jesteś moją nadzieją,
    Panie, ufności moja od moich lat młodych!
6 Ty byłeś moją podporą od narodzin;
    od łona matki moim opiekunem.
    Ciebie zawsze wysławiałem.
Jak gdyby cudem* stałem się dla wielu,
    Ty bowiem byłeś potężnym mym wspomożycielem.
8  Usta moje były pełne Twojej chwały,
    przez cały dzień – Twojej sławy.
9  Nie odtrącaj mnie w czasie starości;
    gdy siły ustaną, nie opuszczaj mnie!   
10 Albowiem moi wrogowie o mnie rozprawiają,
     czyhający na moje życie radzą się nawzajem,
11 «Bóg go opuścił – mówią –
     gońcie go, chwytajcie,
     bo nie ma on wybawcy».
12 O Boże, nie stój z daleka ode mnie,
     mój Boże, pośpiesz mi na pomoc!
13 Niech się zawstydzą i niech upadną wrogowie mego życia;
     niech się hańbą i wstydem okryją szukający mego nieszczęścia!
14 Ja zaś będę zawsze ufał
     i pomnażał wszelką Twą chwałę.
15 Moje usta będą głosić Twoją sprawiedliwość,
     przez cały dzień Twoją pomoc:
     bo nawet nie znam jej miary*.   
16 Przyjdę z potężnymi czynami Pana
     i będę przypominał tylko Jego sprawiedliwość.
17 Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości,
     i do tej chwili głoszę Twoje cuda.
18 Lecz i w starości, i w wieku sędziwym
     nie opuszczaj mnie, Boże,
     gdy [moc] Twego ramienia głosić będę,
     całemu przyszłemu pokoleniu – Twą potęgę,
19 i sprawiedliwość Twą, Boże, sięgającą wysoko,
     którą tak wielkich dzieł dokonałeś:
    o Boże, któż jest równy Tobie?
20 Zesłałeś na mnie wiele srogich utrapień,
     lecz znowu przywrócisz mi życie
     i z czeluści ziemi znów mnie wydobędziesz*.
21 Pomnóż moją godność
     i pociesz mnie na nowo!  
22 A ja chcę wielbić na harfie
     Twoją wierność, mój Boże!
     Będę Ci grał na cytrze,
     Święty Izraela!
23 Rozradują się moje wargi, gdy będę Ci śpiewał,
     i dusza moja, którą odkupiłeś.
24 Również mój język przez cały dzień
     będzie głosił Twoją sprawiedliwość,
     bo okryli się hańbą i wstydem
     szukający mojego nieszczęścia.

[ 1, 1  Ps 71 Indywidualna lamentacja błagalna.
  71, 2 Zbawcza sprawiedliwość Boża, podobnie jak w w. 16.19 i 24 oraz w Ps 65[64], 6 (z przypisem).
  71, 7 Przykładem cudownej opieki Bożej.
  71, 15 Słowa różnie poprawiane.
  71, 20 Bóg wybawia go z niebezpieczeństwa życia (por. w. 23). ]

Iz 5, 24
24 Przeto jak słomę pożera język ognisty,
    a siano znika w płomieniu,
    tak korzeń ich będzie zgnilizną,
    a kiełek ich jak pył porwany się wzniesie,
    bo odrzucili Prawo Pana Zastępów
    i wzgardzili tym, co mówił Święty Izraela.

Iz 6, 1-5
1 W roku śmierci króla Ozjasza* ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. 2 Serafiny* stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.
3 I wołał jeden do drugiego:
    «Święty, Święty, Święty* jest Pan Zastępów.
    Cała ziemia pełna jest Jego chwały».
4 Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.
5 I powiedziałem:
    «Biada mi! Jestem zgubiony!
    Wszak jestem mężem o nieczystych wargach
    i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach,
    a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»

[ 6, 1 KSIĘGA EMMANUELA. – Prorocze mowy Izajasza z okresu wojny syro-efraimskiej (735/4), w których najważniejsze proroctwa dotyczą nadzwyczajnego mesjańskiego Chłopca, Emmanuela: por. Iz 7, 14; Iz 8, 8.10;
Iz 9, 1-6; Iz 11, 1-10. “Króla Ozjasza” – tzn. w r. 739.

  6, 2 Duchy niebieskie, w postaci ludzkiej ze skrzydłami, zakrywające sobie oblicze na znak czci dla Boga, pierwszy raz wzmiankowane w Biblii w związku z Bogiem; imię ich znaczy “ognisty”, “palący”. Może identyczne z cherubami na Arce Przymierza?
  6, 3 Świętość Boga (por. Kpł 17-26 [->Kpł 17, 1]) jest jednym z głównych tematów kazań Izajasza. Wymaga ona, by człowiek był oczyszczony z grzechów (stąd reakcja Izajasza i jego oczyszczenie w Iz 6, 5-7) i aby uczestniczył w świętości Boga (por. Iz 1, 26n; Iz 5, 16n). To trzykrotne powtórzenie podjęte zostaje w Ap 4, 8
i w liturgii kościelnej. ]

Iz 10, 20
20 W owym dniu
    Reszta z Izraela i ocaleni z domu Jakuba
    nie będą więcej polegać na tym, który ich bije,
    ale prawdziwie oprą się na Panu, Świętym Izraela.

Iz 17, 7
7 W owym dniu patrzeć będzie człowiek na swego Stwórcę
   i jego oczy się zwrócą ku Świętemu Izraela.

Iz 41, 14 – 20
14 Nie bój się, robaczku Jakubie,
     nieboraku Izraelu!
     Ja cię wspomagam – wyrocznia Pana –
     odkupicielem* twoim – Święty Izraela.
15 Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie*,
     nowe, o podwójnym rzędzie zębów:
     ty zmłócisz i wykruszysz góry,
     zmienisz pagórki w drobną sieczkę;
16 ty je przewiejesz, a wicher je porwie
     i trąba powietrzna rozmiecie.
     Ty natomiast rozradujesz się w Panu,
     chlubić się będziesz w Świętym Izraela.
     Cuda nowego wyjścia*
17 Nędzni i biedni szukają wody, i nie ma!
     Ich język wysechł już z pragnienia.
     Ja, Pan, wysłucham ich,
     nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela.
18 Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach
     i źródłom wód pośrodku nizin.
     Zamienię pustynię na pojezierze,
     a wyschniętą ziemię na wodotryski.
19 Na pustyni zasadzę cedry,
     akacje, mirty i oliwki;
     rozkrzewię na pustkowiu cyprysy,
     wiązy i bukszpan obok siebie*.
20 Ażeby widzieli i poznali,
     rozważyli i pojęli [wszyscy],
     że ręka Pańska to uczyniła,
     że Święty Izraela tego dokonał.

[ 41, 14 Hebr. wyraz goel = odkupiciel oznacza: 1. mściciela krwi, tego, który szuka pomsty za przelaną krew kogoś z rodziny (Lb 35, 19); 2. tego, kto wykupuje z niewoli swego krewnego zaprzedanego za długi; 3. bliskiego krewnego, broniącego z obowiązku praw wdowy (zob. Rt 2, 20). Psalmy i Iz rozdz. 40-55 [->Iz 40, 1] nazywają tak Boga mściciela i oswobodziciela swego ludu z uciemiężenia. W NT Chrystus jest Odkupicielem, Oswobodzicielem ludzkości z grzechu i z niewoli szatana.
  41, 15 Zob. Iz 28, 27-29.
  41, 17 Zob. przypis do Iz 40, 3 (por. Iz 43, 16-21).
  41, 19 Żyzność ziemi symboliczna jest obrazem błogosławionych czasów mesjańskich. ]

Ez 28, 25 n
25 Tak mówi Pan Bóg: Kiedy zgromadzę dom Izraela spośród narodów pogańskich, wśród których został rozproszony, w nim będę uwielbiony na oczach narodów pogańskich. Będą mieszkać na swojej ziemi, którą dałem słudze memu, Jakubowi. 26 Będą na niej mieszkać bezpiecznie, będą budować domy i uprawiać winnice; będą mieszkać bezpiecznie, podczas gdy nad wszystkimi dokoła, którzy ich nienawidzili, Ja będę wykonywać sądy. I poznają, że Ja jestem Pan, ich Bóg».

Ez 38, 21 nn
21 I powołam przeciwko niemu wszelki strach* – wyrocznia Pana Boga – miecz każdego zwróci się przeciwko bratu. 22 I wymierzę im karę przez zarazę i krew, i ulewę, i grad [jakby] kamieni. Ogień i siarkę ześlę jak deszcz na niego i na jego wojsko, i na rozliczne ludy, które są z nim. 23 Tak okażę się wielkim i świętym, tak ukażę się oczom wielu narodów: wtedy poznają, że Ja jestem Pan.

[ 38, 21 Popr. wg LXX. Inni popr.: “miecz”. ]

Oz 11,9
9 Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu
   i Efraima już więcej nie zniszczę,
   albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem;
   pośrodku ciebie jestem Ja – Święty,
   i nie przychodzę, żeby zatracać.

Am 2, 7
7 w prochu ziemi depcą głowy biednych
   i ubogich kierują na bezdroża;
   ojciec i syn chodzą do tej samej dziewczyny*,
   aby znieważać święte imię moje.

[ 2, 7 Aluzja do nierządu sakralnego, przejętego od Kananejczyków (por. Pwt 23, 18n), bądź do  kazirodztwa (por. Kpł 18, 8; Kpł 20, 11n). ]

Am 4, 2
2 Poprzysiągł Pan Bóg na świętość swoją:
   Oto dni na was nadchodzą,
   że pochwycą was hakami, resztę was – rybackimi wędkami:

Hab 3, 3
3 Bóg przychodzi z Temanu,
   Święty z góry Paran*.
   Majestat Jego okrywa niebiosa,
   a ziemia pełna jest Jego chwały.

[ 3, 3 Północna część półwyspu Synaj. Pan Bóg Synaju spieszy na pomoc swemu ludowi. ]

1 J 4, 18
18 W miłości nie ma lęku,
     lecz doskonała miłość usuwa lęk,
     ponieważ lęk kojarzy się z karą.
     Ten zaś, kto się lęka,
     nie wydoskonalił się w miłości*.

[ 4, 18 Miłość synowska i bojaźń niewolnicza wykluczają się nawzajem; bojaźń zaś synowska, która się lęka, że niedostatecznie miłuje jest też stopniem miłości. ]

================================================================

Pieśń Słoneczna http://www.youtube.com/watch?v=nKkCIxnsbJI

Orifiell.

——————–
Źródło:

– Słownik teologii biblijnej, s.972-973.
– Biblia Tysiąclecia, Wyd. Pallottinum w Poznaniu.
– Internet.


 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: