RSS

III. ŚWIĘTY – BÓG JAKO TEN, KTÓRY UŚWIĘCA, CZYLI DZIELI SIĘ SWOJĄ ŚWIĘTOŚCIĄ.

11 Jun
Boga Lake at the Bandarban District

Image via Wikipedia

Świętość a poświęcenie się Bogu.

Podając reguły liturgiczno – kultyczne
i objawiając w ten sposób swoją świętość, Bóg rezerwował dla siebie pewne miejsca (np. sanktuaria), osoby (np. kapłanów czy proroków), przedmioty (np. szaty), czas (np. szabat). Wszystko to było poświęcone Bogu w specjalnie określonych obrzędach, a tym samym wyłączone ze zwykłego używania (np. życie kapłanów było regulowane bardzo szczegółowymi przepisami).
Świętość tych rzeczy różni się ze względu na stopień powiązania z Bogiem.
Świętość tych osób, rzeczy, etc. nie jest tego samego rodzaju, co świętość samego Boga. Świętości nie uzyskuje się automatycznie, skutkiem kontaktu z Bogiem, lecz jest ona rezultatem wolnej decyzji Boga, zgodnej z Jego prawem i według ustalonych przez Niego obrzędów.

Lud święty.

Wybrany spośród narodów, Izrael stał się szczególną własnością Boga. Kierowany nie dającą się wytłumaczyć miłością, Bóg żyje i chodzi pośród swego ludu, objawia się mu.
Aby uświęcić lud, Jahwe ogłasza Prawo; siła tego ludu nie tkwi w zbrojnych zastępach czy sprytnej dyplomacji, lecz w wierze w Jahwe. To On daje ludowi niezwyciężoną ufność.

==============================================================

BIBLIA


Wj 33, 12 – 17

12 Mojżesz rzekł znów do Pana: «Oto kazałeś mi wyprowadzić ten lud, a nie pouczyłeś mię, kogo poślesz ze mną, a jednak powiedziałeś do mnie: “Znam cię po imieniu i jestem ci łaskawy”. 13 Jeśli darzysz mnie życzliwością, daj mi poznać Twoje zamiary, abym poznał żeś mi łaskawy. Zważ także, że ten naród jest Twoim ludem». 14 [Pan] powiedział: «Jeśli Ja osobiście pójdę, czy to cię zadowoli?»* 15 Mojżesz rzekł wtedy: «Jeśli nie pójdziesz sam, to raczej zakaż nam wyruszać stąd. 16 Po czym poznam, ja i lud mój, że darzysz nas łaskawością, jeśli nie po tym, że pójdziesz z nami, gdyż przez to będziemy wyróżnieni ja
i Twój lud spośród wszystkich narodów, które są na ziemi?» 17 Pan odpowiedział Mojżeszowi: «Uczynię to, o co prosisz, ponieważ jestem ci łaskawy, a znam cię po imieniu». 

[33,14 Inni tłum.: “i dam ci pokój”. ]


Kpł. 11, 31

31 Te są nieczyste dla was spośród małych zwierząt, które poruszają się na ziemi. Każdy, kto dotknie się ich padliny, będzie nieczysty aż do wieczora.

Kpł. 15, 4 – 27

4 Każde łóżko, na którym spoczywał chory na wycieki, jest nieczyste. Każdy przedmiot, na którym siedział, jest nieczysty. 5 Każdy, kto się dotknie jego łóżka, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 6 Ten, kto usiadł na przedmiocie, na którym siedział chory na wycieki, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 7 Ten, kto dotknie się ciała człowieka chorego na wycieki, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 8 Jeżeli chory na wycieki plunie na człowieka czystego, ten wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie
i będzie nieczysty aż do wieczora. 9 Każde siodło, na którym siedział człowieka chory na wycieki, będzie nieczyste. 10 Każdy, kto dotknie się czegokolwiek, co chory miał pod sobą, będzie nieczysty aż do wieczora. Każdy, kto przenosi takie przedmioty, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 11 Także każdy, którego dotknął chory na wycieki, nie umywszy uprzednio rąk wodą, wypierze ubranie, wykąpie się
w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 12 Naczynie gliniane, którego dotknie się chory na wycieki, będzie rozbite. Każde naczynie drewniane będzie obmyte wodą. 

Oczyszczenie z wycieków

13 Jeżeli chory na wycieki będzie oczyszczony od wycieków, to odliczy sobie siedem dni na swoje oczyszczenie, wypierze ubranie, wykąpie ciało w wodzie żywej* i będzie czysty.
14 Ósmego dnia weźmie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie, pójdzie przed Pana przed wejście do Namiotu Spotkania i odda je kapłanowi. 15 Kapłan je ofiaruje: jednego jako ofiarę przebłagalną, drugiego jako ofiarę całopalną. W ten sposób kapłan dokona za niego przebłagania przed Panem za jego wycieki. 

Nieczystość z powodu wylewu nasienia

16 Jeżeli z mężczyzny wypłynie nasienie, to wykąpie całe ciało w wodzie i będzie nieczysty
aż do wieczora. 17 Każde ubranie, każda skóra, na którą wyleje się nasienie, będzie wymyta wodą i nieczysta aż do wieczora. 18 Jeżeli mężczyzna obcuje z kobietą wylewając nasienie, to oboje wykąpią się w wodzie i będą nieczyści aż do wieczora. 

Nieczystość z powodu krwawienia miesięcznego

19 Jeżeli kobieta ma upławy, to jest krwawienie miesięczne ze swojego ciała, to pozostanie siedem dni w swojej nieczystości. Każdy, kto jej dotknie, będzie nieczysty aż do wieczora. 20 Wszystko, na czym ona się położy podczas swojej nieczystości, będzie nieczyste. Wszystko, na czym ona usiądzie, będzie nieczyste. 21 Każdy, kto dotknie jej łóżka, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do  wieczora.  22 Każdy, kto dotknie jakiegokolwiek przedmiotu, na którym ona siedziała, wypierze ubranie, wykąpie się w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora. 23 Jeżeli kto dotknie się czegoś, co leżało na jej łóżku albo na przedmiocie, na którym ona siedziała, będzie nieczysty aż do wieczora. 24 Jeżeli jaki mężczyzna obcuje* z nią wtedy, to jej nieczystość udzieli się jemu i będzie nieczysty siedem dni. Każde łóżko, na którym się położy, będzie nieczyste. 

Chorobliwy upływ krwi

25 Jeżeli kobieta doznaje upływu krwi przez wiele dni poza czasem swojej nieczystości miesięcznej albo jeżeli doznaje upływu krwi trwającego dłużej niż jej nieczystość miesięczna, to będzie nieczysta przez wszystkie dni nieczystego upływu krwi, tak jak podczas nieczystości miesięcznej. 26 Każde łóżko, na którym się położy podczas swojego upływu [krwi], będzie dla niej takie, jak łóżko podczas jej miesięcznej nieczystości. Każdy przedmiot, na którym usiądzie, będzie nieczysty, jak gdyby to była nieczystość miesięczna. 27 Każdy, kto dotknie się tych rzeczy, będzie nieczysty, wypierze ubranie, wykąpie się
w wodzie i będzie nieczysty aż do wieczora.

[15,13 Zob. Kpł 14,5.
 15,24 Inni tłum.: “śpi” – ze względu na niezgodność z Kpł 20,18, co jednak może być obostrzeniem późniejszym niniejszego prawa. ]

Kpł. 16, 1 – 16

1 Następnie powiedział Pan do Mojżesza po śmierci dwóch synów Aarona, którzy pomarli, kiedy zbliżyli się do Pana*. 2 Pan powiedział do Mojżesza: «Powiedz Aaronowi, swojemu bratu, żeby nie w każdym czasie wchodził do Miejsca Najświętszego poza zasłonę, przed przebłagalnię, która jest na arce, aby nie umarł, kiedy będę się ukazywać w obłoku nad przebłagalnią. 3 Oto jak Aaron będzie wchodzić do Miejsca Najświętszego: weźmie młodego cielca na ofiarę przebłagalną i barana na ofiarę całopalną. 4 Ubierze się w tunikę świętą, lnianą, i w spodnie lniane, przepasze się pasem lnianym, włoży na głowę tiarę lnianą – to są święte szaty. Wykąpie ciało w wodzie i ubierze się w te szaty. 5 Od społeczności Izraelitów weźmie dwa kozły na ofiarę przebłagalną i jednego barana na ofiarę całopalną. 

Przyprowadzenie zwierząt ofiarnych

6 Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego i dokona przebłagania za siebie i za swój dom. 7 Weźmie dwa kozły i postawi je przed Panem, przed wejściem do Namiotu Spotkania. 8 Następnie Aaron rzuci losy o dwa kozły, jeden los dla Pana, drugi dla Azazela*. 9 Potem Aaron przyprowadzi kozła, wylosowanego dla Pana,
i złoży go na ofiarę przebłagalną. 
10 Kozła wylosowanego dla Azazela postawi żywego przed Panem, aby dokonać na nim przebłagania, a potem wypędzić go dla Azazela na pustynię. 

Przebłaganie za grzechy Aarona

11 Potem Aaron przyprowadzi cielca na ofiarę przebłagalną za siebie i dokona przebłagania za siebie i za swój dom, zabije cielca na ofiarę przebłagalną za siebie samego. 12 Następnie weźmie pełną kadzielnicę węgli rozżarzonych z ołtarza, który jest przed Panem, i dwie pełne garści wonnego kadzidła w proszku i wniesie je poza zasłonę. 13 Rzuci kadzidło na ogień przed Panem, tak iż obłok kadzidła okryje przebłagalnię, która jest na [Arce] Świadectwa. Dzięki temu nie umrze. 14 Następnie weźmie trochę krwi cielca i od wschodu pokropi palcem przed przebłagalnią. Siedem razy pokropi przed przebłagalnią palcem umoczonym we krwi. 

Przebłaganie za lud

15 Potem zabije kozła jako ofiarę przebłagalną za lud, wniesie krew jego poza zasłonę
i uczyni z tą krwią to samo, co uczynił z krwią cielca. Pokropi nią przebłagalnię z góry
i z przodu 16 i dokona przebłagania nad Miejscem Świętym za nieczystości Izraelitów i za ich przestępstwa według wszystkich ich grzechów. To samo uczyni z Namiotem Spotkania, który znajduje się u nich – w środku ich nieczystości. 

[16,1 Zob. Kpł 10,1
16,8 Wlg za LXX: “Dla kozła wypuszczonego”. “Azazel” oznacza prawdopodobnie demona pustyni (por. Iz 13,21Iz 13,14Mt 12,43 par.). Wypędzenie kozła na pustynię oznaczało oddalenie grzechów od Izraela.
Por. podobny obrzęd podczas oczyszczenia trędowatego: Kpł 14,7. ]

Kpł. 21

ŚWIĘTOŚĆ  KAPŁANÓW

Świętość zwykłego kapłana

1 Potem Pan powiedział do Mojżesza: «Mów do kapłanów, synów Aarona, i powiedz  im: [Kapłan] nie będzie się narażał na nieczystość z powodu zwłok zmarłego krewnego, 2 chyba tylko z powodu najbliższych krewnych, z powodu matki, ojca, syna, córki, brata, 3 siostry dziewicy, która jest mu [szczególnie] bliska, ponieważ nie należy do żadnego męża. Z jej powodu może się narazić na nieczystość rytualną. 4 Ale kapłan nie będzie się narażał na nieczystość rytualną z powodu krewnych swej żony*. Byłoby to zbezczeszczenie. 5 Nie będą sobie strzygli głowy do skóry, nie będą golili krajów brody, nie będą nacinali swojego ciała. 6 Będą święci dla swojego Boga, nie będą bezcześcić imienia Bożego, bo oni składają Panu ofiary spalane, pokarm swojego Boga*, a więc będą świętością. 7 Nie wezmą za żonę nierządnicy lub kobiety pohańbionej. Nie wezmą kobiety wypędzonej przez męża, bo [kapłan] jest poświęcony Bogu. 8 Będziesz go uważał za świętego, bo on ofiaruje pokarm Boży. Będzie święty dla ciebie, bo Ja jestem święty, Ja Pan, który was uświęcam! 9 Jeżeli córka kapłana bezcześci siebie nierządem, bezcześci przez to swojego ojca. Będzie spalona w ogniu. 

Świętość arcykapłana

10 Kapłan, który jest wyższy godnością ponad braci, na którego głowę była wylana oliwa namaszczenia, który był wprowadzony w czynności kapłańskie, wkładając szaty nie będzie rozpuszczał włosów i nie będzie rozdzierał swych szat. 11 W ogóle nie zbliży się do żadnego zmarłego, nie narazi się na nieczystość rytualną ani z powodu ojca, ani z powodu matki. 12 Nie będzie wychodził z przybytku świętego, nie będzie bezcześcił świętego przybytku swego Boga, bo ma na sobie [jak] diadem oliwę namaszczenia swego Boga. Ja jestem Pan! 13 Za żonę weźmie tylko dziewicę. 14 Nie weźmie za żonę ani wdowy, ani rozwódki, ani pohańbionej, ani* nierządnicy: żadnej z takich nie weźmie, ale weźmie dziewicę spośród swych krewnych. 15 Nie zbezcześci potomstwa między krewnymi, bo Ja jestem Pan, który go uświęca!» 

Kto jest niezdolny do kapłaństwa

16 Dalej Pan powiedział do Mojżesza: 17 «Tak mów do Aarona: Ktokolwiek z potomków twoich według ich przyszłych pokoleń będzie miał jakąś skazę, nie będzie mógł się zbliżyć, aby ofiarować pokarm swego Boga. 18 Żaden człowiek, który ma skazę, nie może się zbliżać – ani niewidomy, ani chromy, ani mający zniekształconą twarz, ani kaleka, 19 ani ten, który ma złamaną nogę albo rękę, 20 ani garbaty, ani niedorozwinięty, ani ten, kto ma bielmo na oku, ani chory na świerzb, ani okryty liszajami, ani ten, kto ma zgniecione jądra. 21 Żaden z potomków kapłana Aarona, mający jakąś skazę, nie będzie się zbliżał, aby złożyć spalaną ofiarę Panu. On ma skazę – nie będzie się zbliżał, aby ofiarować pokarm swego Boga. 22 Jednakże wolno mu jeść pokarm swego Boga, zarówno święty, jak
i najświętszy. 23 Tylko nie będzie podchodził do zasłony i nie będzie się zbliżał do ołtarza, bo ma skazę. Nie będzie bezcześcił moich świętości, bo Ja, Pan, jestem tym, który je uświęca!» 
24 Mojżesz powiedział to Aaronowi, jego synom i wszystkim Izraelitom. 

[ 21,4 Tekst skażony: tłum. przypuszczalne. 
  21,6 Zob. Kpł 3,11
  21,14 Sam., LXX, Hebr. opuszcza “ani”. ]

Kpł 23, 31 nn

31 Żadnej pracy nie będziecie wykonywać. Jest to ustawa wieczysta dla wszystkich pokoleń, we wszystkich waszych siedzibach. 32 Będzie to dla was uroczysty szabat. Będziecie pościli. Dziewiątego dnia miesiąca, wieczorem, to jest od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz szabat». 

Święto Namiotów czyli “Kuczek”

33 Po czym Pan powiedział do Mojżesza: (34)

Lb 4, 1. 20

1 Następnie mówił Pan do Mojżesza i Aarona tymi słowami: (2)
20 Sami jednak [Kehatyci] nie mogą przyjść, by choć przez chwilę popatrzeć na rzeczy święte; w przeciwnym razie umrą».

Pp 7, 1 – 6

1 Gdy Pan, Bóg twój, wprowadzi cię do ziemi, do której idziesz, aby ją posiąść, usunie liczne narody przed tobą: Chetytów, Girgaszytów, Amorytów, Kananejczyków, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów: siedem narodów liczniejszych i potężniejszych od ciebie. 2 Pan, Bóg twój, odda je tobie, a ty je wytępisz, obłożysz je klątwą, nie zawrzesz z nimi przymierza i nie okażesz im litości. 3 Nie będziesz z nimi zawierał małżeństw: ich synowi nie oddasz za małżonkę swojej córki ani nie weźmiesz od nich córki dla swojego syna, 4 gdyż odwiodłaby twojego syna ode Mnie, by służył bogom obcym. Wówczas rozpaliłby się gniew Pana na was, i prędko by was zniszczył. 5 Ale tak im macie uczynić: ołtarze ich zburzycie, ich stele połamiecie, aszery wytniecie, a posągi spalicie ogniem. 6 Ty bowiem jesteś narodem poświęconym Panu, Bogu twojemu. Ciebie wybrał Pan, Bóg twój, byś spośród wszystkich narodów, które są na powierzchni ziemi, był ludem będącym Jego szczególną własnością.

Job 15, 15

15 gdy On nie ufa swym świętym*
    niebiosa nie dość dlań czyste? 

[ 15,15 W liczbie mnogiej wyraz ten oznacza aniołów. ]


Iz, 7,9

9a i stolicą Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza; 
9b Jeżeli nie uwierzycie*, nie ostoicie się”». 

[7,9b Wiara w Boga (temat ważny u Izajasza) wymaga całkowitej i wyłącznej ufności w Nim, z wykluczeniem szukania pomocy u ludzi; por. Iz 28,16Iz 30,15Jr 17,5;Ps 52[51],9. ]


Iz 41, 14 – 20

14 Nie bój się, robaczku Jakubie, 
    nieboraku Izraelu! 
    Ja cię wspomagam – wyrocznia Pana – 
    odkupicielem* twoim – Święty Izraela. 
15 Oto Ja przemieniam cię w młockarskie sanie*
    nowe, o podwójnym rzędzie zębów: 
    ty zmłócisz i wykruszysz góry, 
    zmienisz pagórki w drobną sieczkę; 
16 ty je przewiejesz, a wicher je porwie 
    i trąba powietrzna rozmiecie. 
    Ty natomiast rozradujesz się w Panu, 
    chlubić się będziesz w Świętym Izraela. 

Cuda nowego wyjścia*

17 Nędzni i biedni szukają wody, i nie ma! 
    Ich język wysechł już z pragnienia. 
    Ja, Pan, wysłucham ich, 
    nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela. 
18 Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach 
    i źródłom wód pośrodku nizin. 
    Zamienię pustynię na pojezierze, 
    a wyschniętą ziemię na wodotryski. 
19 Na pustyni zasadzę cedry, 
    akacje, mirty i oliwki; 
    rozkrzewię na pustkowiu cyprysy, 
    wiązy i bukszpan obok siebie*
20 Ażeby widzieli i poznali, 
    rozważyli i pojęli [wszyscy], 
    że ręka Pańska to uczyniła, 
    że Święty Izraela tego dokonał. 

 [41,14 Hebr. wyraz goel = odkupiciel oznacza: 1. mściciela krwi, tego, który szuka pomsty za przelaną krew kogoś
z rodziny (Lb 35,19); 2. tego, kto wykupuje z niewoli swego krewnego zaprzedanego za długi; 3. bliskiego krewnego, broniącego z obowiązku praw wdowy (zob. Rt 2,20).
Psalmy i Iz rozdz. 40-55 [->Iz 40,1] nazywają tak Boga mściciela i oswobodziciela swego ludu
z uciemiężenia. W NT Chrystus jest Odkupicielem, Oswobodzicielem ludzkości z grzechu i z niewoli szatana. 

  41,15 Zob. Iz 28,27-29. 
  41,17 Zob. przypis do Iz 40,3 (por. Iz 43,16-21). 
  41,19 Żyzność ziemi symboliczna jest obrazem błogosławionych czasów mesjańskich. ]


Iz 43, 3 – 14

3 Albowiem Ja jestem Pan, twój Bóg, 
    Święty Izraela, twój Zbawca. 
    Daję Egipt jako twój okup, 
    Kusz i Sabę w zamian za ciebie. 
4 Ponieważ drogi jesteś w moich oczach, 
    nabrałeś wartości i Ja cię miłuję, 
    przeto daję ludzi za ciebie 
    i narody za życie twoje. 
5 Nie lękaj się, bo jestem z tobą. 
    Przywiodę ze Wschodu twe plemię 
    i z Zachodu cię pozbieram. 
6 Północy powiem: “Oddaj!” 
    i Południowi: “Nie zatrzymuj!” 
    Przywiedź moich synów z daleka 
    i córki moje z krańców ziemi. 
7 Wszystkich, którzy noszą me imię 
    i których stworzyłem dla mojej chwały, 
    ukształtowałem ich i moim są dziełem. 

Pan sam jest jedynym Bogiem

8 Wyprowadź lud ślepy, choć mający oczy, 
    i głuchy, choć obdarzony uszami. 
9 Niech wszystkie ludy zbiorą się razem 
    i niech się zgromadzą narody! 
    Który z nich może to ogłosić 
    i oznajmić nam minione rzeczy? 
    Niech pozostawią swych świadków na usprawiedliwienie, 
    aby ich słuchano i przytaknięto: “To prawda!” 
10 Wy jesteście moimi świadkami – wyrocznia Pana – 
    i moimi sługami, których wybrałem, 
    abyście mogli poznać i uwierzyć Mi, 
    oraz zrozumieć, że tylko Ja istnieję. 
    Boga utworzonego przede Mną nie było 
    ani po Mnie nie będzie. 
11 Ja, Pan*, tylko Ja istnieję 
    i poza Mną nie ma żadnego zbawcy. 
12 To Ja zapowiedziałem, wyzwoliłem i obwieściłem, 
    a nie ktoś obcy wśród was. 
    Wy jesteście świadkami moimi – wyrocznia Pana – 
    że Ja jestem Bogiem, 13 owszem, od wieczności Nim jestem. 
    I nikt się nie wymknie z mej ręki. 
    Któż może zmienić to, co Ja zdziałam?» 

Babilon w ruinie

14 Tak mówi Pan, 
    wasz Odkupiciel, Święty Izraela: 
    «Ze względu na was posłałem do Babilonu [zdobywcę]: 
    i sprawię, że opadną wszystkie zawory więzień, 
    a Chaldejczycy wybuchną biadaniem*

[43,11 Zob. Iz 42,8 z przypisem. 
 43,14 Tekst popr. wg hebr.: “Chaldejczycy na ich okrzyczanych okrętach”. Inni popr.: “Sprawię, że padną wszyscy doborowi żołnierze, także Chaldejczycy na okrętach, przedmiocie ich chluby”. ]


Iz 49, 7

7 Tak mówi Pan, 
    Odkupiciel Izraela, jego Święty, 
    do wzgardzonego w swej osobie, 
    do budzącego odrazę pogan, 
    do niewolnika przemożnych: 
    «Królowie zobaczą cię i powstaną, 
    książęta padną na twarz, 
    przez wzgląd na Pana, który jest wierny, 
    na Świętego Izraelowego, który cię wybrał».

Iz 54, 1 – 5

1 Śpiewaj z radości, niepłodna, któraś nie rodziła, 
    wybuchnij weselem i wykrzykuj, 
    któraś nie doznała bólów porodu! 
    Bo liczniejsi są synowie porzuconej 
    niż synowie mającej męża*, mówi Pan. 
2 Rozszerz przestrzeń twego namiotu, 
    rozciągnij płótna twego <mieszkania>, nie krępuj się, 
    wydłuż twe sznury, wbij mocno twe paliki! 
3 Bo się rozprzestrzenisz na prawo i lewo, 
    twoje potomstwo posiądzie narody 
    oraz zaludni opuszczone miasta. 

Miłość Pańska

4 Nie lękaj się, bo już się nie zawstydzisz, 
    nie wstydź się, bo już nie doznasz pohańbienia. 
    Raczej zapomnisz o wstydzie twej młodości. 
    I nie wspomnisz już hańby twego wdowieństwa. 
5 Bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel, 
    któremu na imię – Pan Zastępów; 
    Odkupicielem twoim – Święty Izraela, 
    nazywają Go Bogiem całej ziemi. 

[ 54,1 Por. Ga 4,27: Jerozolimą jest Kościół. ]
 Iz 60, 9 – 14

9 O tak, to statki zbierają się dla Mnie, 
    a okręty Tarszisz w pierwszym szeregu, 
    ażeby przywieźć twych synów z daleka, 
    ich srebro i złoto wraz z nimi, 
    przez wzgląd na imię Pana, Boga twego, 
    przez wzgląd na Świętego Izraelowego, 
    tego, który ciebie uświetnia. 
10 Cudzoziemcy odbudują twe mury, 
    a ich królowie będą ci służyli. 
    Bo uderzyłem cię w moim gniewie, 
    lecz w mojej łasce okazałem ci litość. 
11 Twe bramy zawsze stać będą otworem, 
    nie zamkną się we dnie ni w nocy, 
    by wpuszczać do środka bogactwo narodów 
    i królów ich, którzy je prowadzą*
12 <Bo naród i królestwo, które by ci nie służyły, wyginą, 
    i poganie zostaną całkiem wygładzeni>. 
13 Chluba Libanu przyjdzie do ciebie: 
    razem cyprysy, wiązy i bukszpan, 
    aby upiększyć moje miejsce święte. 
    I wsławię miejsce, gdzie stoją me nogi. 
14 I pójdą do ciebie z pokłonem 
    synowie twoich ciemięzców, 
    i padną do twoich stóp wszyscy, 
    co tobą wzgardzili. 
    I nazwą cię “Miastem Pana”, 
    “Syjonem Świętego Izraelowego”*

[60,11 Por. Ap 21,24n
 60,14 Imię nowe, symboliczne. Podobne imiona symboliczne otrzymują u Izajasza: Jerozolima,
tu i zob. Iz 1,26; mury i bramy miasta: Iz 60,18; por. Ap 21,12.14; Syjon i jego kraina: Iz 62,4; lud
i miasto: Iz 62,12. Por. też Ez 48,3. ]

Ez 1, 1 – 28

Tytuł

1 Działo się to roku trzydziestego, dnia piątego czwartego  miesiąca, gdy się znajdowałem wśród zesłańców nad rzeką Kebar. Otworzyły się niebiosa i doświadczyłem widzenia Bożego. 2 Piątego dnia miesiąca – rok to był piąty od uprowadzenia do niewoli króla Jojakina – 3 Pan skierował słowo do kapłana Ezechiela, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków nad rzeką Kebar; była tam nad nim ręka Pańska*

Wizja rydwanu Bożego*

4 Patrzyłem, a oto wiatr gwałtowny nadszedł od północy, wielki obłok i ogień płonący <oraz blask dokoła niego>, a z jego środka [promieniowało coś] jakby połysk stopu złota ze srebrem, <ze środka ognia>. 5 Pośrodku było coś, co było podobne do czterech istot żyjących. Oto ich wygląd: miały one postać człowieka. 6 Każda z nich miała po cztery twarze i po cztery skrzydła. 7 Nogi ich były proste, stopy ich zaś były podobne do stóp cielca; lśniły jak brąz czysto wygładzony. 8 Miały one pod skrzydłami ręce ludzkie po swych czterech bokach. Oblicza <i skrzydła> owych czterech istot – 9 skrzydła ich mianowicie przylegały wzajemnie do siebie – nie odwracały się, gdy one szły; każda szła prosto przed siebie. 10 Oblicza ich miały taki wygląd: każda z czterech istot miała z prawej strony oblicze człowieka i oblicze lwa, z lewej zaś strony każda z czterech miała oblicze wołu
i oblicze orła*, 11 <oblicza ich> i skrzydła ich były rozwinięte ku górze; dwa przylegały wzajemnie do siebie, a dwa okrywały ich tułowie. 12 Każda posuwała się prosto przed siebie; szły tam, dokąd duch je prowadził; idąc nie odwracały się. 
13 W środku pomiędzy tymi istotami żyjącymi pojawiły się jakby żarzące się w ogniu węgle, podobne do pochodni, poruszające się między owymi istotami żyjącymi. Ogień rzucał jasny blask i z ognia wychodziły błyskawice. 14 Istoty żyjące biegały tam i z powrotem jak gdyby błyskawice. 15 Przypatrzyłem się tym istotom żyjącym, a oto przy każdej z tych czterech istot żyjących znajdowało się na ziemi jedno koło. 16 Wygląd tych kół <i ich wykonanie> odznaczały się połyskiem tarsziszu, a wszystkie cztery miały ten sam wygląd i wydawało się, jakby były wykonane tak, że jedno koło było w drugim. 17 Mogły chodzić w czterech kierunkach; gdy zaś szły, nie odwracały się idąc. 18 Obręcz ich była ogromna; przypatrywałem się im i oto: obręcz u tych wszystkich czterech była pełna oczu*  wokoło.  19 A gdy te istoty żyjące się posuwały, także koła posuwały się razem z nimi, gdy zaś istoty podnosiły się z ziemi, podnosiły się również koła. 20 Dokądkolwiek poruszał je duch, tam szły także koła; równocześnie podnosiły się z nimi, ponieważ duch życia*  znajdował się
w kołach. 21 Gdy się poruszały [te istoty], ruszały się i koła, a gdy przestawały, również
i koła się zatrzymywały: gdy one podnosiły się z ziemi, koła podnosiły się również, ponieważ duch życia znajdował się w kołach. 22 Nad głowami tych istot żyjących* było coś jakby sklepienie niebieskie, jakby kryształ lśniący, rozpostarty ponad ich głowami, ku górze. 23 Pod sklepieniem skrzydła ich były wzniesione, jedno obok drugiego; każde miało ich po dwa, którymi pokrywały swoje tułowie. 24 Gdy szły, słyszałem poszum ich skrzydeł jak szum wielu wód, jak głos Wszechmogącego*, odgłos ogłuszający jak zgiełk obozu żołnierskiego; natomiast gdy stały, skrzydła miały opuszczone. 25 Nad sklepieniem które było nad ich głowami, rozlegał się głos; gdy stały, skrzydła miały opuszczone. 
26 Ponad sklepieniem, które było nad ich głowami, było coś, o miało wygląd szafiru, a miało kształt tronu, a na nim jakby zarys postaci człowieka.  27 Następnie widziałem coś jakby połysk stopu złota ze srebrem, <który wyglądał jak ogień wokół niego>. Ku górze od tego, co wyglądało jak biodra, i w dół od tego, co wyglądało jak biodra, widziałem coś, co wyglądało jak ogień, a wokół niego promieniował blask. 28 Jak pojawienie się tęczy na obłokach
w dzień deszczowy, tak przedstawiał się ów blask dokoła. Taki był widok tego, co było podobne do chwały Pańskiej*. Oglądałem ją. Następnie upadłem na twarz i usłyszałem głos Mówiącego. 

[1,3 Tzn. otrzymał jako prorok objawienie od Boga (por. Ez 1,1). 
 1,4-28 Symbole, przy pomocy których Ezechiel przedstawia swoje wizje Boga, są dla nas – ludzi innej epoki i kultury – niezupełnie zrozumiałe. Jednakże sens ogólny jest jasny: Bóg nie przebywa wyłącznie
w Jerozolimie w świątyni, ale czcicielom swoim towarzyszy także w niewoli. Wiele szczegółów tych wizji wykorzystał św. Jan w Apokalipsie. Tekst obfituje w glosy, które zostały ujęte w nawias <>. 

 1,10 Dziwne te zwierzęta, cheruby, jak wynika z Ez 9,3, przypominają asyryjskie “karibu” (por. cheruby znad Arki Przymierza: Wj 25,18), których posągi strzegły pałaców Babilonu, prorok wyzyskał niektóre elementy owych posągów pogańskich przy opisie rydwanu Bożego. Por. cztery zwierzęta w Ap 4,7n
 1,18 Oczy zdają się symbolizować tu wszechwiedzę Bożą. Por. Za 4,10Ap 4,8
 1,20 Inni popr.: “istot żyjących”, mając na myśli cztery cheruby. 
 1,22 Por. Wj 25,10.18-22; por. też Wj 24,10
 1,24 Szaddaj, zob. Rdz 17,1
 1,28 Por. Wj 24,16Ap 4,2n. ]
Ez 20, 12 – 24

12 Dałem im także szabaty, aby były znakiem między Mną a nimi, aby poznano, że Ja jestem Pan, który ich uświęca. 13 Ale dom Izraela zbuntował się przeciwko Mnie na pustyni. Nie postępowali według moich praw, moje nakazy odrzucili, które gdy człowiek zachowa, dzięki nim żyje. Również i szabaty moje bezcześcili. Przeto zapowiedziałem, że gniew mój wyleję na nich na pustyni, aby ich wyniszczyć. 14 Sprawiłem jednak, że imię moje nie doznało zniewagi na oczach tych narodów, przed oczami których ich wyprowadziłem. 15 Co więcej, podniosłem rękę przeciwko nim na pustyni, przysięgając, że ich nie wprowadzę do ziemi, którą im dałem, opływającej w mleko i miód – to klejnot wśród wszystkich krajów – 16 ponieważ odrzucili moje nakazy i według praw moich nie postępowali, i bezcześcili moje szabaty; serce ich bowiem przylgnęło do ich bożków.  17 Ale oko moje okazało litość nad nimi, tak że ich nie wytraciłem i nie wygubiłem do szczętu na pustyni.     18 Powiedziałem jednak do synów ich na pustyni: Nie postępujcie według zasad przodków waszych i myśli ich nie podzielajcie oraz nie kalajcie się ich bożkami! 19 Ja jestem Pan, Bóg wasz. Według moich praw postępujcie, zachowujcie moje przykazania
i wypełniajcie je. 20 Święćcie też moje szabaty, które niech będą znakiem między Mną
a wami, aby poznano, że Ja jestem Pan, Bóg wasz. 21 Ale i ci synowie zbuntowali się przeciwko Mnie. Nie postępowali według praw moich, nie czuwali, aby w czyn wprowadzić moje nakazy, które gdy człowiek zachowuje, dzięki nim żyje; bezcześcili także moje szabaty. Miałem zamiar wylać na nich moją zapalczywość, aby do końca wywrzeć na nich mój gniew – na pustyni. 22 Alem znowu odwrócił rękę, mając na względzie moje imię, aby nie doznało zniewagi na oczach narodów, wobec których ich wyprowadziłem. 23 Przecież podniosłem rękę przeciwko nim na pustyni, przysięgając, że ich rozproszę wśród narodów
i rozrzucę po obcych krajach; 24 bo nakazów moich nie uznali, prawa moje odrzucali
i bezcześcili moje szabaty, a oczy ich zwracały się ku bożkom ich przodków.

Oz 11, 9

9 Nie chcę, aby wybuchnął płomień mego gniewu 
    i Efraima już więcej nie zniszczę, 
    albowiem Bogiem jestem, nie człowiekiem; 
    pośrodku ciebie jestem Ja – Święty, 
    i nie przychodzę, żeby zatracać. 

===============================================================

Your Love O' Lord 
http://www.youtube.com/watch?v=kz82Tz10Vgk

Orifiell.

————–
– Biblia.
– Słownik teologii biblijnej, s.974 – 975.
– Internet.
 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: